over de grens naar oekraïne

Groen heuvellandschap met bossen en weilanden langs de fietsroute door Poloniny National Park bij Kalná Roztoka, Slowakije

Slowakije, Kalná Roztoka – Fietsroute langs Poloniny National Park tussen Snina en Ub'la

Vandaag is een bijzondere dag: we hopen Oekraïne binnen te komen. Omdat we niet weten wat ons daar wacht, slaan we bij de Tesco genoeg proviand in voor twee dagen. De route naar het grensdorp Ubľa loopt door een dal waar de wilde bloemen een climax bereiken: wit fluitenkruid, duizenden margrieten, roze dagkoekoeksbloemen. Oude mannen maaien met de zeis, kromme vrouwen in bloemetjesjurk wieden het onkruid. Langs de weg hangt Jezus gedwee aan kleine kapelletjes, hier wel met een stevige sixpack.

Halt, waar is het stempel?

Slowakije verlaten gaat eenvoudig. Aan de Oekraïense kant duurt het langer en is alles onduidelijker. De grenswacht is verwikkeld in een telefoongesprek en daarna in een geanimeerd gesprek met een collega; dat wij staan te wachten lijkt de duur alleen te verlengen. We krijgen een entry-exitformulier, maar wat we ermee moeten ontgaat ons, dus hanteren we de strategie van de onschuldige toerist en fietsen door tot we bij een hek worden tegengehouden. Halt, waar is het stempel? Dat is iets: we weten nu dát we een stempel nodig hebben. Terug naar de boze grenswacht, die het formulier met het paspoort had willen inleveren. Had dat dan gezegd. We krijgen het stempel, en na een bagagecontrole waarbij geen grenswacht ter wereld enthousiast wordt van stinkende kleren en salamiworst, mogen we door.

Halt, waar is het stempel? Dat is iets: we weten nu dát we een stempel nodig hebben.

Welkom in Oekraïne

Een olievat dat zwarte rook uitbraakt markeert onze entree. Oekraïne is het grootste land van Europa en we weten er niets van. De verschillen met Slowakije zijn meteen zichtbaar: de weg is smaller, er rijdt veel minder verkeer en de gaten zijn groter en talrijker. De lintdorpen zijn langer en armer, de zijwegen van gravel, zand of een laatste restje asfalt. Iedereen, jong en oud, werkt op het veld of in de tuin. In Perechyn, ruim zevenduizend inwoners, staat achter het station bij een fabriekspoort een vertrouwde pinautomaat. Met een verse stapel hryvnia regelt Floor een prima hotelkamer voor 200 UAH, ongeveer €20, zonder dat we ook maar een woord van elkaars taal spreken; de fietsen mogen in de sauna. ’s Avonds is er een bruiloft in het hotel, een parade van korte rokjes, hoge hakken en baljurken, met vanaf half twaalf het feest pas goed op gang. Tijd voor oordoppen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig