Thee bij vreemden, van Riva naar Şile

We moeten eerst terug naar de afslag die we gisteren misten. Vanaf daar rijden we langs langgerekte picknickplaatsen aan het water, waar Turken aan strakke kampeertafels thee zitten te drinken. In het eerste dorp worden we meteen uitgenodigd aan een tafel met vriendelijke mannen. Geen vrouw te bekennen, maar dat Floor een vrouw is lijkt niet uit te maken; ook haar hand wordt geschud. We krijgen çay en moeten meedelen in brood, kaas, olijven, honing en boter. Een gesprek voeren lukt niet, want niemand spreekt Duits of Engels, tot ze met moeite iemand optrommelen die wat Duits kent. Onze grap over thee als brandstof voor onze benen valt in de smaak.

Het landschap is niet bijster interessant: stenen huizen, varens, loofbos, en een nogal rommelige aanblik. Maar iedereen lacht en zwaait uitbundig als we met een “merhaba” voorbijkomen. Ergens in het bos passeren we een feest waar wordt gedanst en gezongen. Op een van de vele picknickplaatsen stoppen we voor de lunch, en opnieuw schuiven er ongevraagd mannen aan met thee, want zonder thee zitten kan niet.

Zonder thee zitten kan in Turkije eenvoudigweg niet.

Een van hen, Temel, spreekt Engels; hij studeerde economie in Azerbeidzjan. De Turkse economie staat er slecht voor, vertelt hij, en een groot deel van de mensen is niet blij met de islamitische partij die aan de macht is. Hij wil ons met de auto naar Şile brengen, maar dat is nu juist in strijd met het idee van fietsen. Na een paar keer de weg te hebben gevraagd komen we op de nieuwe vierbaansweg naar Şile. Het is er druk, want het is zondag en veel Istanbullers zijn op weg naar de badplaats, maar het verkeer rijdt rustig en geeft ons de ruimte.

Omdat iedereen wil helpen, staat onze tent al snel op een schaduwrijke plek onder een dennenboom; het kamperen kost twintig lira. Het met Turken afgeladen strand ligt nog geen tweehonderd meter verderop. Veel bikini’s en jonge mensen, maar zeker niet de niemendalletjes van Odessa; het water is helder en er wordt veel gezwommen. In een restaurant aan zee eten we mixed grill en salade voor vijftig lira. Het menu heeft twee prijsvarianten, maar voor de verandering worden gewoon de lage prijzen gerekend. We zijn voorbereid op discussie, maar die blijft uit. Ze vinden het vooral leuk dat we er zijn.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig