Een rustdag in Ağva is geen straf. We ontbijten zelf om half acht, want de imam heeft ons om half vijf gewekt en om zeven uur staat de zon al vol op de tent. De eerste lekke band van de reis moet geplakt worden, geen slechte score na 2.500 kilometer over vaak matige wegen. Daarna schuiven we aan bij het ontbijt van de campingmensen: een vader, zijn zoon en een twaalfjarige jongen uit Afghanistan die hier onder hun hoede is genomen. We praten over voetbal, het beste exportproduct van Nederland, en vol trots laat de Afghaanse jongen zijn boomhut zien, die zijn slaapkamer is. Het nakijken van de fiets trekt veel bekijks.
Achter de groeve ligt een vrijwel leeg privéstrand met helder water; links lopen steile rotswanden tot in zee, rechts ligt Ağva, gescheiden door een smalle maar diepe rivier. Voor de waterfiets hoeven we niets te betalen, wat we eerst niet geloven. Aan de overkant van de rivier is het strand drukker, met Turken in zwembroek en bikini, geheel gekleed, of de vrouwen in een speciaal zwemgewaad. Die mix maakt het strand verrassend tolerant.
Thee uit tentje A, eten uit tentje B
Als het gaat regenen belanden we op een terras aan de tweede rivier, de natuurlijke haven van Ağva, waar af en toe een vissersboot dobbert. De steile hellingen aan de overkant zijn volledig groen. Özcan, de ober, heeft er lol in als we lang blijven zitten. Bestel je hier iets, dan weet je nooit waar het vandaan komt: de thee uit het ene tentje, het eten uit het tweede, de andere drankjes uit een derde. De hele dag door zie je theeglaasjes door de straten gaan om waar dan ook te worden afgeleverd. Hoe de tentjes zich tot elkaar verhouden blijft volstrekt onduidelijk, maar het gaat er bijzonder gemoedelijk aan toe.
Niemand weet precies wie bij wie hoort, maar de theeglaasjes vinden altijd hun weg.
De douche op de camping is een hok met wanden van zeil dat niet helemaal dicht kan, al is er niemand die ons zou willen begluren. Het water is koud, wat alleen mijn rug vervelend vindt. Tijdens het eten staren vier katten ons smekend aan; een kippenbot over de reling leidt tot enige consternatie. Tijd voor een Efes.