stilte en sterren, oudjaarsavond bij lake ohau

We rijden nog met de herinnering aan de snurkende, getatoeëerde motorrijder van vannacht, tot troost heb ik voor dat soort avonden oordoppen bij me. Het is goed dat we in Twizel hebben overnacht: in tegenstelling tot de regen van gisteren is het vandaag stralend helder, precies goed voor het landschap dat voor ons ligt. De route begint langs het Ohau Canal, met uitzicht op kale bergen in ongewone vormen en kleuren. Het doet denken aan een decor uit Lord of the Rings.

Een wauw-moment bij het water

Onze aankomst bij Lake Ohau is een van die momenten die je bijblijven. Het water ligt volkomen vlak en diepblauw, er vaart nog geen boot, en de kale bergen vormen een scherp afgetekende achtergrond. Een goede plek voor koffie. Landschap en wolken spiegelen zich in het strakke water, tot een vroege speedboot de rust even verstoort. We vervolgen de Alps 2 Ocean-route langs de oever, bijna 25 kilometer lang, met uitzicht dat kilometer na kilometer beter wordt. Dit is het soort fietspad waarvoor we naar Nieuw-Zeeland zijn gekomen: volmaakt blauwe lucht, geen stof in de lucht, alles kraakhelder. We passeren een groep die hier vrij kampeert en maken het onvermijdelijke praatje, want kiwi’s praten graag en veel.

In de schaduw onder de wilgen houden we een late lunchpauze, met de witte bergen (Mount Cook er ergens achter) en het stille, blauwe water van het meer als uitzicht. De rust duurt niet lang: een kiwi-familie arriveert met een speedboot, picknickt, en gaat vervolgens waterskiën. Het gebrul van de motor verdrijft de stilte, maar we hebben al een paar goede uren gehad. Floor heeft geslapen, ik heb gezwommen.

Tussen de lupinen op oudjaarsavond

Het pad volgt het meer nog een stuk en buigt dan naar de overkant, waar we klimmen naar 900 meter. De laatste kilometers zijn zwaar: los gesteente op het pad. Maar zonder auto’s, en met bijna niemand onderweg, voelt het de moeite waard. We dalen af door een landschap dat aan Australië doet denken, alleen met kreken vol water.

Bijna beneden vinden we een plek aan een stroompje tussen de lupinen, met uitzicht op de witte bergen. Hier blijven we voor de nacht: vers water uit de stroom, schapen om ons heen. In Twizel zijn we ons zakmes kwijtgeraakt, dus het blik bonen gaat open met een schroevendraaier en de groenten worden gesneden met een plastic mesje. Wat we wél bij ons hebben, is een pak wijn van drie liter, $20 (ongeveer €12): dat heb ik gisteren in Twizel per se willen meenemen om op oudejaarsdag te kunnen proosten. Floor vond het overdreven, maar vanavond is ze blij met mijn vooruitziende blik. Ik hou niet van tekorten. Tot middernacht redden we het toch niet: om tien uur liggen we al in de tent.

Een oudejaarsnacht zonder vuurwerk en zonder andere mensen. Complete stilte.

Ik zet de wekker om rond middernacht toch nog een foto van de sterrenhemel te maken, minder overweldigend dan in Australië maar nog altijd feller dan in Nederland. Om twaalf uur stuur ik een paar foto’s van ons nachtelijke “vuurwerk” de wereld in. Zoiets hebben we niet eerder meegemaakt.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig