Kamperen is in Nieuw-Zeeland geen noodoplossing maar de gewoonste manier van reizen, en het aanbod is daarop ingericht. Wie het systeem eenmaal doorheeft, slaapt er goedkoper en op mooiere plekken dan in vrijwel elk ander land met dit prijsniveau. Wie het niet doorheeft, staat in het hoogseizoen om vijf uur ’s middags voor een vol terrein.
Drie soorten terreinen
De ruggengraat wordt gevormd door de campings van het Department of Conservation, kortweg DOC. Het zijn er ruim driehonderdtwintig, verspreid over natuurgebieden, meeroevers en riviervlaktes, en ze zijn ingedeeld in categorieën die precies aangeven wat je krijgt. Basic-terreinen hebben een eenvoudig toilet, soms een waterbron, en kosten niets. Standard-terreinen hebben toiletten, water en meestal een tafel, tegen tien tot twintig dollar per volwassene per nacht. Serviced-terreinen bieden warme douches, spoeltoiletten, een kookruimte en afvalinzameling voor vijfentwintig dollar per volwassene. Betalen gebeurt op de onbemande plekken via een envelop en een brievenbus, en dat systeem functioneert omdat vrijwel iedereen zich eraan houdt.
Daarnaast zijn er de commerciële holiday parks, vaak aangesloten bij een keten, met alles erop en eraan: wasmachines, keukens, speeltoestellen, soms een zwembad. Ze zijn schoon en compleet en aanzienlijk duurder, en ze staan vol met campers die er stroom afnemen. De derde categorie zijn de domain-campings: eenvoudige gemeenteterreinen of velden die door een lokale vereniging worden beheerd, meestal aan de rand van een dorp. Ze zijn goedkoop, hebben zelden meer dan een toiletgebouw en een kraan, en zijn de beste manier om buiten het toeristische circuit te slapen.
Reserveren is geen overbodige luxe geworden
Voor de bekendste DOC-terreinen is spontaan aankomen geen optie meer. Plekken als het campingterrein aan de voet van Aoraki/Mount Cook zitten vrijwel het hele jaar vol en moeten vooraf online geboekt worden; wie er zonder reservering aankomt, kan doorrijden. Ook langs de westkust en rond de bekende meren lopen de terreinen in december en januari over, wanneer de Nieuw-Zeelandse schoolvakantie samenvalt met het internationale hoogseizoen. Voor wie veel DOC-terreinen aandoet bestaat een Campsite Pass, een abonnement dat toegang geeft tot zowel boekbare als niet-boekbare conservation campsites en zich bij een langere reis snel terugverdient.
De rustigste weken zijn februari en maart, wanneer de kiwi’s weer aan het werk zijn en het weer nog goed is. In de kerstvakantie zijn de mooiste plekken vaak weken van tevoren vergeven, soms door mensen die hun caravan al in november neerzetten.
Freedom camping en het einde van het blauwe warrant
Freedom camping is in Nieuw-Zeeland van oudsher een nationale bezigheid, maar het is ook een juridisch begrip. De Freedom Camping Act uit 2011 verstaat eronder: kamperen buiten een aangewezen kampeerterrein, binnen tweehonderd meter van een voor auto’s toegankelijke plek, van de kustlijn of van een aangelegde weg. Dat geldt uitdrukkelijk niet alleen voor campers, maar ook voor een tent of een bivak. Op openbaar natuurgebied is het toegestaan, behalve waar DOC het verboden of beperkt heeft, en dat zijn er veel: in scenic en recreation reserves mag het niet, rond de Great Walks meestal evenmin, en op tal van plekken alleen voor gecertificeerde zelfvoorzienende voertuigen.
Juist die certificering is per 7 juni 2026 ingrijpend veranderd. Sindsdien is een green warrant verplicht om als zelfvoorzienend te gelden, en die kaart moet zichtbaar in het voertuig liggen. De eisen zijn strenger dan onder het oude blauwe warrant: een draagbaar chemisch toilet volstaat niet meer, het toilet moet vast aan de vloer zitten, er moet minimaal twaalf liter drinkwater per persoon aan boord zijn en het grijze afvalwater moet in een gesloten tank van vergelijkbare omvang worden opgevangen. Blauwe warrants zijn voor particuliere voertuigen niet langer geldig. Wie zich er niet aan houdt, riskeert een boete die kan oplopen tot duizend dollar.
Voor wie met een tent reist verandert er in de praktijk weinig, behalve dat de bordjes met “self-contained vehicles only” ook voor tenten gelden: waar zo’n bord staat, mag alleen een gecertificeerd voertuig blijven. Waar niets is aangegeven en het terrein geen reserve is, mag een tent er staan, mits er geen vuur wordt gestookt en alles weer meegaat, inclusief menselijke uitwerpselen.
Wat het kamperen hier prettig maakt
Twee dingen vallen op zodra je een paar weken op deze manier reist. Het eerste is dat vrijwel elk terrein een overdekte gemeenschappelijke keuken heeft. Dat is geen luxe maar noodzaak, want op grote delen van het Zuidereiland, en aan de westkust in het bijzonder, maken zandvliegen het onmogelijk om buiten te koken of te eten. Het tweede is de schoonheid van de terreinen zelf: nergens zwerfvuil, overal papier en zeep in het toiletgebouw, en drinkbaar water uit de kraan.
Wie kampeert komt hier bovendien op plekken waar een hotel simpelweg niet bestaat. Grote delen van Fiordland, het Mackenzie Basin en de westkust hebben tussen twee dorpen niets anders dan een DOC-bordje langs de weg, en precies daar ligt het verschil tussen een reis langs Nieuw-Zeeland en een reis dóór Nieuw-Zeeland.
Op de onbemande terreinen ligt een stapel enveloppen en een brievenbus, en verder niemand die controleert.
Plan je reis
- Overnachten in Nieuw-Zeeland: vergelijk accommodaties ›
- Activiteiten en excursies in Nieuw-Zeeland: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Nieuw-Zeeland
Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
Verder in de reisgids Nieuw-Zeeland
Alle gidsartikelen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.