Op de honden na is het stil, en met nieuwe oordoppen heb ik ook dat opgelost. We rijden naar Borovets, het oudste skidorp van Bulgarije, op 1.350 meter aan de noordkant van Rila. Vandaag staat de Musala op het programma, met 2.925 meter de hoogste top van de Balkan.
Het oudste skidorp van Bulgarije
Borovets heette vroeger Chamkoria en was jachtterrein van de Bulgaarse vorsten; tsaar Ferdinand liet er het paleis Tsarska Bistritsa bouwen en vanaf 1896 kwamen de eerste gasten. De grote hotels die er nu staan zijn van later, uit de tijd dat hier wereldbekerwedstrijden werden verreden, in 1981 en 1984. In 2004 begon het Super Borovets-plan om alles te vernieuwen, en dat plan liep vast in de kredietcrisis. De hotels staan er sindsdien, te groot voor wat er komt.
De gondel brengt ons in twintig minuten ruim duizend meter omhoog.
Een uur over de pistes
Vanaf het bergstation is het een uur lopen naar berghut Musala op 2.380 meter, over skipistes en onder skiliften door. Het is fris en de hemel is half bewolkt. Rondom staan hoge bergen, maar wat hier ligt is een skigebied zonder sneeuw. De berghut zelf is een groot rommelig complex.
Rommel mag hier blijven liggen.
Ik denk daar anders over. Mette blijft bij de hut, ik loop alleen door.
Tweeënhalf uur staat ervoor
Voor de klim naar de top staat tweeënhalf uur. Ik doe er een uur en vijfentwintig minuten over en haal onderweg veel mensen in die het zwaar hebben. Dat ik bijna op 3.000 meter loop merk ik niet aan mijn ademhaling; het mulle zand van strand en duinen, waar ik de laatste jaren hardloop, blijkt goede training.
De Musala is niet alleen de hoogste top van Bulgarije maar van het hele Balkanschiereiland, hoger dan de Olympus in Griekenland op 2.917 meter en hoger dan de Vichren in het Pirin op 2.914 meter. De naam komt via het Osmaans uit het Arabisch, van musalla, gebedsplaats. Tussen 1949 en 1962 heette hij Stalinpiek, vrah Stalin.
Boven staat een weerstation uit 1932, en verder staan er gebouwtjes en palen en hangen er kabels. Wild voelt het niet. De meertjes rondom liggen donker onder een grijze hemel. Het is koud en ik ben blij met een lange broek, een trui en twee jassen.
Ik daal even hard af als ik geklommen ben; de stokken houden me overeind. Halverwege kom ik de groep Spanjaarden tegen die ik een uur eerder al inhaalde; ze zwoegen hijgend en puffend verder en geven me een korte knik. Beneden bij Mette trekt de hemel open en is hij weer strak blauw. Ik heb precies geklommen in het uur dat de top in de wolken zat. Met de gondel gaan we terug naar beneden, naar ons hotel in Madzhare en de buurhond.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Bulgarije
Meer foto’s uit Bulgarije ›
Waar deze dag ligt
Te voet door Bulgarije, nu in Bulgarije. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering3. Vijf meren, en dan nog twee
Volgende aflevering ›5. Stilte gevraagd in het RilakloosterSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen