Vier nachten is Madzhare ons vaste adres. Het dorp ligt in de bossen aan de noordrand van de Rila, en elk beginpunt dat we nodig hebben ligt op een half uur tot ruim een uur rijden: het Maljovicadal, de stoeltjeslift bij Panichishte en de gondel in Borovets. Een tent hebben we niet bij ons. Na Bulgarije lopen we nog de St. Paul’s Trail in Turkije, en kampeerspullen voor twee landen meeslepen vinden we te veel gedoe. We slapen daarom in een eenvoudig hotel in het dorp.
Overdag is Madzhare stil. Koeien steken de dorpsstraat over zonder op het verkeer te letten, want verkeer is er nauwelijks, en tussen de huizen ligt het asfalt in brokken. ’s Nachts neemt de hond van de buren het over en blaft door tot de ochtend. Dat is het enige in dit dorp dat meer lawaai maakt dan nodig is.
De boodschappen doen we in Samokov, de stad waar het dal begint. Daar staan de Lidl en de andere West-Europese ketens die we van thuis kennen, op zondagavond nog open. In het dal zelf zijn het kleine winkeltjes, zoals de kruidenier in Govedartsi waar we bewust naartoe rijden. In Tsjechië heb ik gezien hoe dat afloopt: de kleine winkels verdwijnen.
Samen tot de hut, daarna alleen
Mette herstelt nog van een val en spaart zich voor de St. Paul’s Trail in Turkije. Elke wandeling loopt daarom ongeveer op dezelfde manier: we klimmen samen tot een berghut, zij blijft daar met thee, en ik loop door naar boven. Het werkt beter dan het klinkt. Op elk van de drie wandeldagen wacht zij bij een andere hut met uitzicht op de hoogste kammen van het land, en heb ik een doel dat ik in mijn eigen tempo kan halen.
De hutten zelf zijn een hoofdstuk apart. Berghut Maljovica op 2.050 meter, de hut Sedemte Ezera bij het tweede van de Zeven Rila-meren en het complex van berghut Musala zijn alle drie groot en slecht onderhouden. Rond Musala ligt rommel die niemand opruimt, Sedemte Ezera heeft betere tijden gekend, en van de gezelligheid die ik ken uit hutten in de Alpen of de Pyreneeën is weinig over. De keuken is wel open. Wandelaars lopen langs het terras zonder iets te bestellen. Thee en koffie zijn voor ons goedkoop, een kom soep is dat voor een Bulgaar met een Bulgaars salaris kennelijk niet.
Waar de machines ophouden
Alle drie de tochten beginnen in een skigebied. In het Maljovicadal is dat een skicomplex op 1.740 meter, waar in september half afgedekte pistemachines tussen dichte chalets staan. Bij Panichishte brengt een stoeltjeslift ons in een kwartier van het bos naar 2.100 meter. In Borovets doet een gondel ruim duizend meter in twintig minuten, en daarna loop je een uur over pistes en onder de kabels van skiliften door naar de hut.
Boven het Maljovicadal is dat het duidelijkst. Het pad loopt langs een beek met watervallen door sparrenbos, en hoger staat daartussen de Macedonische den, een den die je buiten de Balkan niet tegenkomt. Bij de hut houdt het bos op en begint laag struikgewas met bosbessen. Daarboven is het grijs graniet, puinhellingen en verder niets. Op de top van de Maljovica, 2.729 meter, ben ik na anderhalf uur klimmen vanaf de hut. Onderweg zie ik een Balkangems en een paar wandelaars, die allemaal Bulgaars spreken en geen Engels. Ik groet in een taal die zij niet verstaan en zij groeten terug in de hunne.
Boven de hut is het stil, op een gems en een paar wandelaars na.
Bij de Zeven Rila-meren is het omgekeerd. Dit is waarschijnlijk de populairste dagtocht van het land, een ronde van zes kilometer langs vijf meren tussen 2.100 en 2.400 meter, en het pad draagt de sporen van die populariteit. Overal lopen zijpaadjes het gras in, en waar de grasmat is weggesleten spoelt de grond de helling af naar het water. Borden vragen bezoekers op het pad te blijven. Op een doordeweekse dag half september valt de drukte mee, maar onder een grijze hemel zijn de meren donker en niet turquoise, zoals op de foto’s die ik vooraf had gezien. Ik klim door naar de twee hoogste meren en de Ezerni Vrah, waarna het pad aan de andere kant urenlang afdaalt naar het Rilaklooster. Dat bewaar ik voor de dag dat we er met de auto heen gaan.
De Musala, met 2.925 meter de hoogste top van de Balkan, is de uitzondering op de regel dat het hoger stiller wordt. De gondel uit Borovets brengt iedereen tot boven de boomgrens, en op het pad van de hut naar de top loop ik zelden alleen. De hele klim haal ik wandelaars in, onder wie een groep Spanjaarden die hijgend omhoog zwoegt. Op de top staan een weerstation uit 1932, kleine gebouwen, palen en kabels. Ik ben in nog geen anderhalf uur boven, terwijl de wolken precies dat uur rond de top hangen, en zie van het uitzicht weinig meer dan donkere meertjes in de diepte. Beneden bij de hut trekt de lucht weer open.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Praktische informatie
Hoe er komen: Bulgaria Air vliegt rechtstreeks van Amsterdam naar Sofia, in ongeveer twee uur en drie kwartier. Een huurauto haal je op het vliegveld op. Van Sofia naar Madzhare is het twee uur rijden over de weg via Samokov; Borovets ligt tien kilometer ten zuiden van Samokov. Op nationale wegen buiten de bebouwde kom is een e-vignet verplicht.
Slapen: in de dorpen tussen Samokov en het Maljovicadal, zoals Madzhare, Govedartsi en Mala Tsarkva, liggen kleine hotels en gastenkamers. Berghutten Maljovica (2.050 m), Sedemte Ezera (2.206 m) en Musala (2.380 m) hebben bedden en een keuken; reserveren gaat per telefoon bij de hut.
Eten: ’s avonds eet je in het dal, bijvoorbeeld in Mala Tsarkva of Samokov. De kaart bestaat vooral uit kleine koude en warme voorgerechten om te delen; één hoofdgerecht met een salade is genoeg voor twee. Meer daarover in de Bulgaarse keuken. Kleine gerechten kosten een paar euro; met z’n tweeën eten en drinken kostte ons in september 2026 tussen de 15 en 45 euro per avond. In berghut Maljovica kostte in september 2026 thee 1 euro, koffie 1,50 en een kom soep 4 euro. Wie een gewone kop koffie wil, vraagt om een lungo; anders komt er een espresso.
Liften: de stoeltjeslift van Panichishte naar hut Rilski Ezera kost in 2026 16 euro retour en 11 euro enkele reis per volwassene; parkeren bij het dalstation kost 4 euro. Op maandag draait hij pas vanaf 12.30 uur, elke laatste maandag van de maand is hij dicht voor onderhoud, en twee keer per jaar ligt hij een tijd stil voor keuring, onder meer vanaf 5 oktober 2026. De gondel van Borovets naar Yastrebets rijdt in de zomer; in 2023 stond hij op maandag en dinsdag stil, en een dienstregeling voor 2026 staat niet online. Kijk vooraf.
Wandelingen: uit de Rother-gids Bulgarien: Pirin und Rila Gebirge: tour 36 (Maljovica, vanaf het skicomplex), tour 27 (Zeven Rila-meren, 6 km, 350 hoogtemeters, drie uur) en tour 45 (Musala, vanaf het bergstation van de gondel).
Beste reistijd: de hoge paden zijn van half juni tot half september sneeuwvrij. Half september is het door de week rustig, maar de ochtenden zijn koud: in Madzhare was het bij vertrek zes graden.
Nog weten: in Nationaal Park Rila is zwemmen in de meren verboden, blijf je op de gemarkeerde paden en mag je alleen op aangewezen plekken kamperen. Oordoppen horen in de bagage.
Plan je reis
- Overnachten in Bulgarije: vergelijk accommodaties ›
- Trein-, bus- en vliegtickets in Europa: vergelijk op Omio ›
- Activiteiten en excursies in en rond Madzhare: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Waar dit verhaal ligt
Bekijk de volledige kaart van Bulgarije ›
Meer uit deze reis
Alle verhalen uit Bulgarije ›
Vier graden bij de hut25 september 2026
Een hond voor één dag23 september 2026
Eten bij de Mexicaan21 september 2026Plan je eigen reis door Bulgarije
De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen