We staan extreem vroeg op om aan een carrière als druivenplukker te beginnen. Een wekker om 4.45 uur is geen pretje, zeker niet omdat we de aanhalige buren midden in de nacht hebben moeten vragen het wat rustiger aan te doen. In het aardedonker rijden we weg, eerst zuidwaarts door de heuvels, met onder ons de nachtelijke verlichting van Adelaide. Bij het postkantoor van McLaren Vale wachten we tot Steve ons ophaalt. We rijden achter hem aan over kleine wegen, zonder idee waar we zijn, tot we aankomen op de wijnboerderij. We parkeren onze Holden op de plek waar we straks kamperen en stappen achter in de pick-up die ons naar de velden brengt. De zon komt net op; door de regen van gisteravond hangt de mist nog tussen de wijngaarden in de vallei. Het beeld doet denken aan de theeplantages in Maleisië.
Alles is nat. Bij de rijen staan stevige, gespierde Australiërs, de bucket-boys, die de volle emmers ophalen en je een lege teruggeven met een token erin. We worden per emmer betaald, en het aantal tokens staat voor het aantal buckets dat je hebt geplukt. Per persoon krijgen we twee zwarte emmers, goed voor tien tot vijftien kilo druiven.
Knippen per panel
Om zeven uur, als het licht genoeg is, beginnen we. Er wordt in tweetallen gewerkt, ieder aan een kant, van paneel naar paneel: een paneel is een stuk van zo’n vijf meter tussen de paaltjes. Je haalt de struiken volledig leeg en vult zo veel mogelijk emmers. De kunst is snel en meteen goed te knippen, en dat is lastiger dan het lijkt. We beginnen met grote trossen witte druiven, die makkelijk zouden moeten zijn. De bucket-boys roepen onophoudelijk door de rijen, en wie een paneel niet leeg genoeg achterlaat, wordt door een lange, vriendelijke opzichter teruggestuurd om het af te maken. De scharen zijn scherp; we knippen onszelf geregeld in de vingers.
Om half drie zijn we klaar. Samen halen we deze eerste dag honderd emmers. De bucket rate is maar $1,40, dus we verdienen vandaag $140. Waren we bedreven geweest, dan was het een veelvoud geweest.
“Pick them all, big and small, high and low,” roepen de bucket-boys onophoudelijk door de rijen.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering17. Adelaide: een dubbele boeking en een plan om druiven te plukken11 maart 2006
Volgende aflevering ›19. Het leven van een druivenplukker15 maart 2006Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.