Het leven van een druivenplukker

De wekker gaat om 6.15 uur, nadat we de avond ervoor al om zeven uur zijn gaan slapen. We hebben dan eten en drinken klaargemaakt voor de dag. Bij het ophalen om 6.45 uur hebben we koffie, thee en havermout op, en onderweg eten we mueslirepen. Vandaag is het zwaar: moeilijke struiken waar je mee moet vechten om bij de kleine druiven te komen. Het werk schiet niet op. Het eerste deel van de dag halen we zeventien emmers van $2, het tweede deel vierendertig van $2,50. Om één uur zijn we klaar met knippen; daarna ruimen we nog struiken op waar de machine niet bij kan. In totaal verdienen we $139.

De dag daarna gaat het al een stuk beter, in rijen die $2 per emmer opleveren. Maar omdat we hard werken, nog niet getraind zijn en niet wisten dat het zo’n lange dag zou worden, zijn we aan het eind volledig gesloopt. Deze werkdag eindigt om zeven uur ’s avonds, na twaalf uur bukken en knippen, met een opbrengst van $227,60. Dat is weinig, maar zo moeten we het niet zien: het gaat er niet om hoeveel je verdient, maar dát er wordt verdiend. We houden onszelf voor dat het bij de Australia-experience hoort. Lui kunnen ze ons niet noemen.

Geen rustdag gewenst

Morgen hoeft er niet te worden gewerkt, horen we. Jammer, want we zijn hier om geld te verdienen, niet om rustdagen te hebben. Om half negen is het al aardedonker en waait het hard op de stoffige heuvel waar we staan. Het is er koud en onaangenaam.

In zulke situaties zou een busje handig zijn, waarin je ook kunt leven. Dat hebben we niet, en de auto heeft zo zijn voordelen: minder onderhoud, minder verbruik. Wat we wel willen, is een andere tent. De onze is fijn klein en in vijf minuten op te zetten, maar er is geen ruimte voor onze spullen of om te zitten als het weer tegenzit.

Deze werkdag eindigt om zeven uur ’s avonds, na twaalf uur bukken en knippen, met een opbrengst van 227,60 dollar.