port campbell en de twaalf apostelen langs de zuidkust

Hoge kalksteenpilaren van de Twelve Apostles bij Port Campbell aan de Great Ocean Road in Victoria, Australië

Victoria, Port Campbell – Het zijn de 50-meter hoge overblijfselen van het vasteland

We rijden vandaag langs het bekendste en meest gefotografeerde deel van de zuidkust: Port Campbell met de Twaalf Apostelen. Voor we beginnen, kijken we eerst de kampeermogelijkheden langs de route na. Al vroeg komen we langs een natuurcamping met rust en ruimte; terwijl ik dit noteer staat er vijf meter verderop een grote grijze kangoeroe met twee kleintjes naar ons te kijken.

Daarna rijden we langs de uitkijkpunten: Gibson Steps, de Twaalf Apostelen, Loch Ard Gorge met het Blow Hole. Het landschap is ontstaan doordat de zee het kalksteen wegslaat. Wat overblijft zijn losse pilaren, diep uitgesleten baaien en bogen. Het ene moment kijk je op de zee die tegen de tachtig meter hoge kust beukt, het volgende sta je op een bijna wit strand. Achter de hekken blijven is hier geen overbodige regel: wie in dit water belandt, komt er niet meer uit.

De zee is nu rustig, maar dat zegt weinig. Omdat er tussen deze kust en Antarctica geen land ligt, hebben wind en water vrij spel. Bij storm slaan de golven hier dertig meter hoog tegen de rotsen. In Port Campbell, beschut, nemen we een duik in het ijskoude water van de Zuidelijke Oceaan. Geen overbodige luxe, want het is bijna veertig graden.

Een betere camping

Op het heetst van de dag rijden we terug naar de natuurcamping van vanochtend. Er zijn toiletten, warme douches en zelfs drinkwater. Voor $14,50 mogen we staan waar we willen op het uitgestrekte terrein. Van zulke prijzen worden we een stuk vrolijker. Een wandeling langs een ondiepe rivier brengt ons op een strand waar een enorme rotswand haaks op staat, uitgesleten door wind en zand, in groen, blauw, grijs en beige.

’s Avonds eten we pannenkoeken met kaas, fruit en ahornsiroop, en proberen we ons eerste kampvuur te bouwen. Dat mislukt: het hout wil niet, en intussen worden we belaagd door wolken muggen.

Omdat er tussen deze kust en Antarctica geen land ligt, hebben wind en water vrij spel; bij storm slaan de golven hier dertig meter hoog tegen de rotsen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig