We staan vroeg op en beginnen om acht uur aan een lange wandeling, nu het nog koel is. Eerst door dicht struikgewas, waar wallaby’s voor ons uit wegspringen. Daarna klimmen we het rotsmassief van Mount Stapylton op. Van boven kijken we uit over de Grampians en de kurkdroge vlakte eromheen, waar de graanvelden tot de horizon reiken. Het is vreemd te bedenken dat deze toppen, maximaal 1.127 meter, de resten zijn van een bergketen die ooit zo hoog was als de Andes. Alles wat we hier zien is het werk van miljoenen jaren erosie.
Op de 519 meter hoge top waait het hard en is het koud. We dalen langzaam af. Volgens de kaart liepen we de zwaarste route: twaalf kilometer in vier uur in plaats van vijf, en dan deden we het nog rustig aan. Goed om te weten dat we de zware routes aankunnen, als we maar vroeg vertrekken, want ’s middags wordt het te heet voor zware inspanning.
Om half één zijn we terug bij de tent en maken we een salade met pinda’s en een omelet. Terwijl we eten, brengt een vage zwarte vogel in de boom boven ons de vreemdste geluiden voort. Hij vliegt weer weg, en dan horen we alleen de wind. Die is ’s avonds nog niet gaan liggen, dus een barbecue zit er weer niet in. Het wordt macaroni met tonijn.
Deze toppen, maximaal 1.127 meter, zijn de resten van een bergketen die ooit zo hoog was als de Andes.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering13. De Grampians in: tachtig kilometer verbrand bos5 maart 2006
Volgende aflevering ›15. Van de Grampians naar Keith: afscheid en een quarantainegrens7 maart 2006Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.