In het uiterste noordoosten van Turkije, ten oosten van Trabzon, rijst het Kaçkar-gebergte (Kaçkar Dağları) steil op uit de Zwarte Zee. Met toppen tot 3.937 meter is het de hoogste keten van het Pontisch gebergte. Aan de voet ervan, in een dal vol theevelden en bergweiden, ligt het dorp Ayder, het bekendste vertrekpunt voor wandelingen het gebergte in.
Theevelden en regen
Dit is de natste regio van Turkije. De berghellingen vangen de vochtige lucht van de Zwarte Zee, met als gevolg veel regen, dichte mist en een uitbundige, vrijwel subtropische begroeiing. De lagere hellingen zijn vrijwel volledig bedekt met theevelden; de streek rond Rize is het belangrijkste theegebied van het land, en de Turkse theecultuur leunt grotendeels op wat hier wordt geoogst.
Hoger op de hellingen maken de theevelden plaats voor bergweiden, de yayla, waar herders in de zomermaanden met hun vee verblijven. Deze zomerweiden zijn een vast onderdeel van het leven in de regio: families trekken in het warme seizoen omhoog naar houten huisjes boven de boomgrens.
Ayder als uitvalsbasis
Ayder begon als een bescheiden dorp met warmwaterbronnen en is uitgegroeid tot een toeristenplaats, gericht op binnenlands bezoek en op wandelaars. In het hoogseizoen kan het er druk en rommelig zijn, met hotels en restaurants die zich op het dal hebben opgestapeld. Vanaf Ayder voeren paden het Kaçkar-gebergte in, langs watervallen, bergmeren en yayla’s, tot aan de hogere toppen die in de zomer beklimbaar zijn zonder technische uitrusting.
De mist is een vaste factor. Het gebergte is regelmatig in wolken gehuld, en uitzichten zijn niet gegarandeerd; wie hier wandelt, doet dat evenzeer voor de begroeiing, de beken en de yayla’s als voor het panorama.
De rand van het land
Het Kaçkar-gebergte vormt min of meer de natuurlijke afsluiting van de Turkse Zwarte Zee-kust. Ten oosten ervan loopt de kust door tot de grens met Georgië, bij Batumi, op nog geen uur rijden vanaf de oostelijke kustplaatsen. Voor wie van west naar oost door Turkije reist, is dit het eind van het land: een groene, natte bergwereld die meer op de Kaukasus lijkt dan op het droge Anatolië waar de reis begon.
De bergen verdwijnen in de mist en de hellingen staan vol thee tot waar de wolken beginnen: dit is het groene einde van Turkije, een uur van de Georgische grens.