Het Turkse ontbijt is elke ochtend hetzelfde en nogal mager: tomaat, komkommer, licht wit brood en feta. Cornflakes met melk, die deze keer wél klaarstaan, zijn daarom een aangename variatie. De klim naar Ormanlı is steil, en Floor had al geen goed gevoel bij het ontbijt: haar benen willen niet. Ze heeft het helemaal gehad en wil stoppen met fietsen. We bedenken onderweg van alles, tot en met de aanschaf van zo’n geinig klein boerentractortje met een bak achterop voor de fietsen.
In Ormanlı eten we goed in een lokantası en drinken we thee, die we voor de verandering niet hoeven te betalen. Een Duitse Turk en een leraar Engels rekenen ons voor dat zo’n tractortje nieuw vijfduizend euro kost en gebruikt nog altijd minstens tweeduizend, een stuk meer dan de vijfhonderd die wij in gedachten hadden. Bovendien mag je er de stad niet mee in. Te duur en te onpraktisch, dus dat plan gaat niet door, al vinden ze het hilarisch dat we het überhaupt overwogen.
Fietsen levert nu eenmaal de betere reis en de betere gesprekken op.
Na de lunch doen Floor haar benen het weer, en langzaam komen de gesprekken terug. Na een pittige klim, met hellingen tot twintig procent, blokkeert een half gekantelde vrachtwagen de smalle bergweg; hij kon de bocht niet maken. We moeten er zelf onderdoor kruipen, omstanders geven de tassen onder de wagen door aan, en ook de fietsen schuiven we eronderdoor. We kunnen weer verder, niet voor niets geklommen.
De mooiste plek tot nu toe
Het landschap wordt steeds interessanter: ruige heuvels, groene en rotsige hellingen, steeds meer bloemen, en gesteentelagen die verticaal omhoog zijn gestuwd. Het is zwaar fietsen, warm en vochtig, al houden dikke wolken de zon regelmatig tegen. In een dorpje dat niet op de kaart staat stoppen we voor een blikje Fanta en raken we aan de praat met een Duitse Turk, die ons een overnachting aanbiedt. We waren niet van plan te blijven, maar het is al half vier en anders wacht nog een flinke klim.
Kadir en Mediha zijn hier in Güneşli geboren en werken al dertig jaar bij Düsseldorf. Ze hebben hier een huis gebouwd en zijn er ook in Ereğli een aan het bouwen; voor hun vijf kinderen is dit dorp te suf. Op het balkon van de bovenste verdieping kijken we uit over het dal en praten we in moeizaam Duits, dat je zelden spreekt. Het dorp ligt prachtig tussen bergen tot duizend meter hoog, de mooiste plek waar we tot nu toe in Turkije zijn geweest. En dan zo spontaan, met zoveel gastvrijheid.