De bruidsstoeten van Amasya

Op de bazaar worden we twee keer voor de thee uitgenodigd, niet omdat we iets moeten kopen, maar omdat ze graag willen dat we ons welkom voelen. Vol trots worden de producten getoond, en als we er een foto van willen maken, vinden ze dat alleen maar beter. Daarna is het tijd voor de kapper. In het Turks leg ik uit wat ik wil: “cut, even”, “shave, hayir”. Dan komt de talentest: spreek je Engels, Duits, Frans? Yes, ja, un petit peu. Een paar schouderklopjes later kan het knippen beginnen, tot een strak kapsel met een kuif en weggebrande oorharen, voor twaalf lira.

De dag wordt verder bepaald door de bruidsstoeten, een stuk of dertig, die door de stad worden gereden. Het gaat zo: vooraan een auto met open achterklep voor de cameraman en soms een klein orkest met trommels en fluiten, daarachter de met witte linten en bloemen versierde auto van het bruidspaar, en daarachter een tiental volgauto’s, herkenbaar aan een lintje en aan het feit dat ze onophoudelijk toeteren.

Het ene getoeter is nog niet weg, of de volgende bruidsstoet maakt alweer haar opwachting.

Op hetzelfde terras als gisteren schudt de vriendelijke ober ons enthousiast de hand. Toevallig komen we er de twee Nederlanders weer tegen, toneelspelers uit Amsterdam, met wie we op de camping in Çakraz stonden. Zij zijn met hun camper doorgereden naar Sinop en vertellen dat ze veel aan ons hebben moeten denken: zelfs in hun camper vonden ze de steile weg en alle wegwerkzaamheden zwaar en tegenvallend. Dat bevestigt dat we er goed aan hebben gedaan niet verder langs de Zwarte Zee te fietsen. We blijven aan het water zitten voor een Turkse pannenkoek gevuld met vlees en groenten, voor vijftig lira inclusief drank.

We sluiten de avond af op het grote theeterras bij de derde brug, waar gezinnen en vrienden thee zitten te drinken bij rustige live muziek. Grote dienbladen met glaasjes gaan af en aan, en iemand houdt alle bestellingen bij op een handcomputer. Elk kopje kost vijftig cent, maar als je veel thee verwacht, is een samovar economischer: op het oventje staat een ketel waaruit je tientallen glaasjes schenkt.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig