Langs de koele Atlantische kust naar Henties Bay

Kleurrijke, excentriek beschilderde strandhuizen in Wlotzkasbaken aan de Namibische kust, met walvisbeenderen en versieringen ervoorAlle foto’s uit Namibië ›

Na dagen hitte slapen we voor het eerst weer koud. Het geluid van de branding in de nacht is prettig, maar koel slapen is beter. Wakker worden zonder dat de hitte meteen toeslaat voelt hier als luxe.

Dat verschil is geen toeval. Voor de kust van Namibië stroomt de koude Benguelastroom vanuit het zuiden naar het noorden. Die koelt de lucht boven zee sterk af, wat vaak mist en nevel oplevert en de temperaturen aan de kust tot wel twintig graden lager houdt dan een paar honderd kilometer landinwaarts.

Een gasfles die er niet is

De missie van de ochtend is een gasfles voor onze brander. Het gaat om de kleine campingblikjes, niet om de grote flessen voor campers. De plek daarvoor is Cymot, maar op zaterdag sluiten ze om één uur en gisteren waren we te laat. Vandaag is het zondag en dus helemaal dicht. De twee andere outdoorwinkels in de stad verkopen wel branders voor dat type blikje, maar de blikjes zelf niet.

We zouden een dag kunnen wachten, maar we gaan de wildernis in en willen verder. Gelukkig werkt onze brander ook op benzine. Dat scheelt een dag Swakopmund.

Swakopmund

Swakopmund werd eind negentiende eeuw door de Duitsers gesticht en dat zie je nog: pastelkleurige gebouwen, Duitse namen en een boulevard die eerder Europees dan Afrikaans aanvoelt. Tegelijk is het een vakantieplaats voor welgestelde Namibiërs, vooral uit Windhoek. Langs de kust staan opvallend veel grote huizen die buiten het seizoen leegstaan, met hoge muren, camera’s en bewakers.

Achter die muren wonen de mensen die het zich kunnen veroorloven hier een tweede huis te hebben. Het werk in de winkels, de campings en de restaurants wordt gedaan door mensen die een fractie daarvan verdienen en elders in de stad wonen.

Langs de oceaan

We verlaten Swakopmund noordwaarts, met de Atlantische Oceaan continu links. Rechts strekt een vlakke zand- en grindwoestijn zich uit, met hier en daar een pol gras. De lucht heeft een beige waas van het stof dat overal hangt, en aan de zeekant zweeft een lichte nevel boven het water. Droog en leeg, en tegelijk voortdurend bepaald door de zee.

De monotone rechte weg wordt één keer echt onderbroken, door een nederzetting met de naam Wlotzkasbaken: een verzameling lukraak neergezette, felgekleurde recreatiewoningen midden in de woestijn. Vaste bewoners zijn er niet. Het is dezelfde tweedehuizencultuur als in Swakopmund, maar dan zonder boulevard en zonder muren.

Bomen zijn er nergens.

Henties Bay

Henties Bay schijnt populair te zijn bij welgestelde Namibiërs die de hete zomermaanden ontvluchten. Wij ervaren het als een troosteloos oord met een paar grote supermarkten en weinig anders. We brengen onze voorraden op orde voor de etappe terug naar het binnenland.

De camping is misschien wel de meest troosteloze van het land: een grote zandbak zonder schaduw of privacy, vol Zuid-Afrikaanse en Namibische camperaars die overdag vissen, ’s avonds vis eten en ’s nachts waarschijnlijk over vis dromen. Elke plek heeft een eigen betonnen blokje met douche, toilet en een kleine buitenkeuken. Dat is hier de luxe.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig