Om kwart voor elf vertrekt onze bus naar Esfahan. We rekenen af met de eigenaar van het Adobe Old House, met wie we de afgelopen dagen toch nog goede vrienden zijn geworden: vijftig dollar per nacht. Op straat houden we een taxi aan, die ons voor 100.000 rial naar het busstation brengt. De prijs spreken we vooraf af, dat voorkomt verrassingen.
De VIP-bus is deze keer minder VIP dan de vorige, maar wij hebben wel de VIP-plekken: voorin, met zicht op alles. De weg naar Esfahan loopt door de woestijn, vlak en leeg. Op de vierbaansweg rijden bijna alleen vrachtwagens, van het soort dat zwart roet uitstoot. De twee rijrichtingen liggen honderden meters uit elkaar, wel zo veilig als je toch alle ruimte hebt. Af en toe stoppen we, om redenen die we niet kunnen volgen. De chauffeur rijdt, de bijrijder doet van alles en lijkt de chauffeur ook nog te instrueren. Soms passeren we een oude lemen karavanserai. Verder is het land leeg, met in de verte bergen. Na bijna vijf uur rijden we Esfahan binnen.
Op het busstation wacht Akhbar ons op. Net als Mehri in Teheran hebben we hem via Homestay.com gevonden. Hij neemt ons mee naar het huis van de familie, ten zuiden van de rivier, en we hebben geluk: er staat water in de rivier. Het is het mooiste huis dat we in Iran hebben gehad. De hele familie woont er, verdeeld over verschillende verdiepingen. Eén etage is voor de gasten en voor Akhbar en zijn verloofde Sahar, die ook zijn nicht is. Voor vijfenvijftig euro per nacht hebben we een mooie kamer in het grote huis. Net als de andere homestays is ook deze pas drie maanden open, en wij zijn de vijfde gasten. Dat is geen toeval. Begin vorig jaar zijn de meeste sancties opgeheven, en sindsdien komen er de helft meer buitenlanders naar Iran dan ervoor. Wie een lege verdieping heeft, ziet zijn kans. Het voelt meteen gezellig.
Akhbar tipt ons het Shahrzad-restaurant, aan de overkant van de rivier. De wandeling ernaartoe is al de moeite waard: door het park op de oever, langs het water dat nu echt stroomt, en dan over de Allahverdi Khanbrug, waar het een drukte van belang is. Er wordt gewaterfietst, er lopen veel mensen op straat, modieus gekleed en met stralende gezichten.
Het restaurant blijkt het slechtste dat we in Iran hebben gehad. Van binnen een paleis, maar je betaalt er veel te veel voor middelmatig eten, dat ook nog weinig is, en dat eet je tussen de toergroepen op. Net als Behnam in Shiraz denkt Akhbar dat toeristen dit willen. Wij niet: wij willen eten waar Iraniërs zelf eten. We hebben het geluk dat we een gerecht bestellen dat niet op de kaart staat, waardoor we voor minder dan 400.000 rial klaar zijn. De meeste gerechten beginnen bij 700.000. De bediening is belabberd. Om nog iets van service te bieden, worden tijdens het eten snoepjes uitgedeeld, en bij het afrekenen wordt om fooi gevraagd. Nergens anders in Iran wordt dat van ons verwacht.
Maar goed, het is ons veertienjarig jubileum, en een beetje romantisch is het wel. Dat er vanavond waterfietsen op de Zayandeh Rud varen, is al bijzonder. Maar 40 tot 60 dagen per jaar staat er water in de rivier, vertellen ze ons. De rest van het jaar ligt de bedding droog, omdat het water stroomopwaarts wordt afgetapt voor de landbouw, de industrie en de drinkwatervoorziening. Alleen in het voorjaar wordt er een paar weken water doorgelaten, en dan loopt heel Esfahan uit naar de oevers. We huren een waterfiets, tussen vooral meisjes in zwarte kleren, die zingend rondtrappen en natuurlijk met ons op de foto willen. De avond valt over de stad, en de lampen van de vierhonderd jaar oude boogbrug gaan aan. Zwaluwen vliegen massaal rond. Aan het water en op de brug wordt geflaneerd en gepicknickt.
De brug heeft allemaal nisjes, waarin stelletjes en groepjes zitten of hangen.
Tegen de oranje verlichte stenen van de brug worden het silhouetten.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Thee bij de wisselaar, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering8. Een vuur van vijftienhonderd jaar
Volgende aflevering ›10. Hangouderen in Hasht BeheshtSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Thee bij de wisselaar 2017
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Elke dag een nieuw strand 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen