Na het ontbijt slenteren we naar de vuurtempel. Hij is dicht: op vrijdagmiddag gaat de deur niet open. Een ondernemende taxichauffeur ziet zijn kans. Voor 300.000 brengt hij ons naar de Torens van de Stilte en weer terug, en hij wacht daar op ons, want aan de rand van de stad rijden geen taxi’s. Zo is een tegenvaller opgelost voordat het een probleem kan worden.
De torens staan boven op twee heuvels. Hier brachten de zoroastriërs, de oude geloofsgemeenschap van Yazd, hun doden. Een groot deel van hen is later naar India vertrokken, om redenen die vast niet prettig waren. Op een platform boven op de heuvel werden de lichamen achtergelaten om door de vogels te worden opgeruimd. In het midden zit een diepe kuil met as en houtskool, die de vloeistoffen opving. Aarde, water en vuur zijn voor zoroastriërs heilig, en een dood lichaam mag ze niet verontreinigen. Sinds de torens in de jaren zeventig verboden zijn, liggen de doden daarom in betonnen graven, op de begraafplaats aan de voet van de heuvels, zodat het lichaam de aarde niet raakt. Die mogen we bekijken. Als we het vragen, gaan de deuren voor ons open.
In Yazd is het warmer dan in Shiraz, zo’n 33 graden, met de zon bijna recht boven ons. Schaduw is er nauwelijks, en parken heeft Yazd eigenlijk niet. De heetste uren van de dag brengen we door in het Art House Café, dat wordt gerund door een echtpaar dat aan de kunstacademie werkt. Hij is zelf kunstenaar en kalligrafeert onder meer Perzische gedichten. Gisteren zagen we er een dat ons beviel, en we spraken af terug te komen als we het wilden kopen. Hij zou proberen er een Engelse vertaling bij te maken. In het winkeltje wordt het ingelijste gedicht netjes ingepakt. De vrouwen in het winkeltje bladeren door tijdschriften met Iraanse mode.
De gezichten van alle modellen zijn wazig gemaakt.
Ik vraag waarom, en krijg het antwoord dat we hier al vaker hoorden: “This is an Islamic state.” Openlijk praten ze er niet over, en dat kunnen ze ook niet. Maar het wordt duidelijk dat ze er geen vertrouwen in hebben dat er ook maar iets verandert aan het strenge religieuze regime.
De meeste jongeren die we spreken zijn hoog opgeleid, en veel van hen hebben een of twee technische masters. Allemaal willen ze ergens anders verder studeren, en veel van hen hebben Delft op hun verlanglijstje staan. Zo ook Bahare, dertig jaar, die we ’s avonds ontmoeten op het dakterras van het restaurant waar we nog iets eten en drinken. Ze heeft masters in diergeneeskunde en in architectuur. Het liefst wil ze een Europese man, want Iraanse mannen zijn volgens haar niet te vertrouwen. Ook zij klaagt openlijk over het regime.
Zelf merken we weinig van de beperkte vrijheid. Voor internet gebruikt iedereen een VPN, en dan wordt er niets gefilterd. Mannen en vrouwen lijken onderling veel plezier te hebben. We ervaren de Iraniërs als positief ingestelde mensen met wie je makkelijk praat, maar het zijn waarschijnlijk vooral de hoger opgeleiden en vrijdenkers met wie we echt in gesprek raken. Spraakzaam zijn ze in elk geval. Iedereen wil een praatje maken, ook met wildvreemden, en het is niet vreemd om binnen een paar minuten een heel levensverhaal afgestoken te krijgen. Persoonlijke vragen terug stellen ze net zo makkelijk.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Thee bij de wisselaar, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering6. Lemen straten en windtorens
Volgende aflevering ›8. Een vuur van vijftienhonderd jaarSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Thee bij de wisselaar 2017
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Elke dag een nieuw strand 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen