Het water staat nog in de rivier. Een rivier met stromend water maakt elke stad mooier, maar in Esfahan betekent het ook dat de groene strook langs beide oevers van vroeg in de ochtend tot laat in de avond vol mensen zit. De rivier is hier honderd tot tweehonderd meter breed. Een rij bruggen verbindt de twee stadsdelen, en een paar daarvan zijn alleen voor voetgangers. De oude boogbruggen zijn ruim vierhonderd jaar oud, en ze zijn de favoriete hangplek van de stad.
Iraniërs zijn selfiekampioenen, maar op en rond deze bruggen worden nieuwe records gebroken.
De selfiestick hoort bij de uitrusting. Toeristen die los rondlopen, zonder groep, zie je hier weinig, en een blonde nog minder. Iedereen wil met ons praten, en nog vaker met ons op de foto. Hoe heet je, waar kom je vandaan, wat vind je van Iran, wat vind je van Esfahan. Die laatste vragen zijn makkelijk: we vinden Iran erg leuk, en enthousiast zijn kost ons weinig moeite. Het houdt niet op. Soms is het vermoeiend, meestal is het leuk.
Vandaag kookt de moeder van Akhbar voor ons. Om de dag goed te gebruiken blijven we in de buurt en lopen we naar Jolfa, de Armeense wijk. Volgens Akhbar kun je hier, bij de christenen, aan wijn komen. Wij vinden het niet. In Armenië hebben we genoeg Armeense kerken gezien, maar de beschilderingen in deze kerk, op de muren en op de plafonds, zijn heel mooi en tot in het detail verzorgd. Jammer is alleen dat de kerk op het programma van elke rondreis staat. Individuele reizigers komen we weinig tegen; bij de hoogtepunten lopen vooral groepen oudere Duitsers en Fransen.
Op een terras zit een Duitse reisgroep. De reisleider heeft afgerekend, 300.000 rial voor de hele groep, en gesplitst komt het per persoon op minder dan een euro. Toch willen een paar van hen minder betalen, omdat ze iets goedkopers hadden besteld. Het gaat om een kwartje, en wij schamen ons plaatsvervangend.
Thuis heeft zijn moeder de gerechten gemaakt die volgens Akhbar het lekkerst zijn van alles wat zij kookt. In veel landen eet je als gast apart van de familie. Hier zitten we gewoon met de hele familie aan tafel. Het klikt, en eigenlijk klikt het met alle Iraniërs die we spreken: ze praten graag, zijn nieuwsgierig en beleefd, en kijken open naar de wereld. Akhbar spreekt goed Engels, net als zijn zusje van zestien. Vader is gepensioneerd verpleger, moeder is een geliefde lerares op een basisschool. Sahar, de verloofde van Akhbar, geeft zwemles aan vrouwen en kinderen.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Thee bij de wisselaar, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering10. Hangouderen in Hasht Behesht
Volgende aflevering ›12. Gillende schoolmeisjes in de kabelbaanSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Thee bij de wisselaar 2017
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Elke dag een nieuw strand 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen