Als ik bij het eerste licht mijn tent uit kom, blijkt zich in de nacht een kudde kamelen rond mijn kamp te hebben verzameld. Ik grijp mijn camera en ga ze achterna over de duinen, in niets anders dan het witte fietspak waarin ik ook heb geslapen.
Pas als ik ze eindelijk op de foto heb, dringt het tot me door dat er in Iran helemaal geen wilde kamelen zijn; dit is gewoon iemands kudde, en die iemand heeft zich vast kostelijk vermaakt met die buitenlander in het witte pak die zijn dieren opjaagt.
Dan breek ik op voor de tweede dag van de oversteek. Naar Tabas is het nog zo’n honderd kilometer, en de hitte kruipt weer naar de zevenenveertig graden. Water is alles: ik begon deze oversteek met dertien liter, ik drink er acht op een dag, en tóch heb ik voortdurend dorst. De weg loopt kaarsrecht door de leegte, met langs de kant een geel bord met een kameel erop, een waarschuwing dat ze zomaar de weg kunnen oversteken; voor het geval ik er nog aan twijfelde of die van vanochtend hier thuishoorden.
De banden en de nijptang
Er is één ding dat me al dagen tot wanhoop drijft: mijn banden. Om de haverklap sta ik met een lekke band, en ik snap er niets van, tot het kwartje valt. Vrachtwagens die hier met een klapband komen te staan, rijden de kapotte band er gewoon helemaal af om zich het gesjouw te besparen. Wat er overblijft, zijn flinterdunne ijzerdraadjes die op de weg achterblijven en zich langzaam door mijn buitenband vreten. Krijg je ze er niet helemaal uit, dan sta je even later weer stil. Daarvoor heb ik een tang nodig, en die heb ik niet. En dan, midden in de woestijn, zie ik langs de weg een roestige nijptang liggen. Een klein mirakel; ik ben gered.
Halverwege staat er een blauwe Saipa-pick-up langs de kant, afgeladen met stukken bandenrubber van alle vrachtwagens die het hier net zo hebben begeven als ik. De eigenaar biedt me een glas koud water aan. En dan nog een. Wat kan koud water lekker zijn.
De oase van Tabas
Nog lekkerder is wat me in Tabas wacht. Het stadje ligt als een groene vlek in het geel: een oase van palmen midden in de woestijn. Bij het eerste winkeltje giet ik een liter verse mangosap achterover, gevolgd door anderhalve liter Zam Zam Cola en een sappige watermeloen. Dorst als deze had ik nog niet eerder. Ik ben blij dat reizigers zijn vrijgesteld van de ramadan, zodat ik zonder gêne kan drinken en schrokken.
Ik neem een kamer in een eenvoudig hotel. De kamer heeft geen ramen, niet dat je die in deze hitte nodig hebt, maar wel een airco, en na twee dagen beulen door de woestijn kan ik zo’n koele kamer goed gebruiken. De eigenaar helpt me meteen aan iemand die mijn buitenlandse biljetten tegen rials wil wisselen; mijn Iraanse contant geld was bijna op en pinnen kan hier niet. Lang blijf ik niet op de kamer, want de schrijn even verderop trekt me veel te veel.
’s Avonds eet ik op straat. Waar overdag de rolluiken dicht zaten, staan nu overal tafels en stoelen, en niemand lijkt het gek te vinden dat er een buitenlander tussen zit. Ik bestel verse vruchtensap en, hoe kan het ook anders, kebab. Daarna loop ik door de palmtuin van Tabas, waar tussen de dadelpalmen de schrijn van Imamzadeh Hossein bin Musa Kazem oprijst, met een blauwe koepel die oplicht in de laatste zon en een fontein die ruist op het plein ervoor. Na twee dagen door het dorre niets voelt dit groene, koele oord als een beloning. Ik heb de Kavir doorstaan.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.