Ik word wakker op een schitterende kampplek hoog in de bergen, in alle rust. De ochtend is bewolkt, met wolken die tegen de groene toppen hangen, maar de hele dag wordt een mooie route: rustige wegen door de groene Zagros-bergen van Koerdistan, met eikenbossen op de hellingen en rivieren op de dalbodems. Het is geen lange dag, maar de omgeving neemt de tijd, en ik laat me die graag geven.
Ik passeer een oudere herder boven een klein dorp, in zijn wijde Koerdische broek, met een wandelstok en rubberlaarzen. Ik vraag of ik hem mag fotograferen. Zoals overal hier vindt hij het een eer, en hij gaat er recht voor staan, ernstig en trots, met het mistige dal achter hem.
Een Franse fietser onderweg
Verderop kom ik iemand tegen die ik niet had verwacht: een Franse fietser, op weg van Iran terug naar Frankrijk.
Hij kan nauwelijks lopen door een handicap, maar fietst toch de halve wereld over, en hij wil per se dat we samen op de foto gaan.
We staan even bij elkaars beladen fietsen, twee vreemden in de groene bergen, en wisselen wat verhalen uit. Dan rijdt hij de ene kant op en ik de andere. Wat een held. Het zet mijn eigen zware dagen meteen in perspectief.
Marivan aan het meer
Aan het eind van de middag rol ik Marivan binnen, een Koerdisch stadje aan het Zaribarmeer, vlak bij de grens met Irak. Een hotel vinden gaat hier op de tast, want op de kaart in mijn telefoon staat lang niet alles, dus ik vraag wat rond en fiets een rondje door de stad voor ik het Zeribar Hotel vind. Ik neem een kamer op de bovenste verdieping, met uitzicht over het meer. Ik ben moe, dus ik koop bij een winkel wat te eten en te drinken en blijf op de kamer.
Boven het meer trekt een regenbui over, met een zonnestraal die er dwars doorheen breekt en het water laat oplichten. Beneden vult een parkeerterrein zich met auto’s bij een verlicht restaurant. Dit is het vrije deel van Iran, waar mensen ’s avonds uitgaan, maar ik kijk er vanavond vooral naar, van bovenaf, met een bord eten op schoot.
Vanuit mijn kamer bel ik naar huis, naar mijn beste vriend. Er is verdriet daar, een miskraam, en het voelt vreemd om dat van zo ver weg aan te horen, met dat stille meer onder me. Het is een van die momenten waarop de afstand tot huis ineens heel groot is.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering16. De eerste mooie dag in Iran
Volgende aflevering ›18. Regen in de Hawraman-bergenSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.