Manbulloo Station: zwemmen in de Katherine River

Bij het verlaten van Flora River komen we borden tegen met “START COLLECTING FIREWOOD NOW” en dertig kilometer verderop “STOP COLLECTING FIREWOOD NOW”; in veel gebieden mag je het hout niet gebruiken, omdat het dient als lokale voedingsbodem. Op de zesenveertig kilometer gravel zijn de grijze kangoeroes talrijk, en waar de meeste netjes oversteken, blijven sommige suïcidaal op de weg zitten, zodat je geconcentreerd moet rijden. Na honderdachtentwintig kilometer strijken we neer op Manbulloo Station.

Een station aan de rivier

Het is de eerste keer dat we op een station staan waar zoveel mensen permanent wonen, op een soort caravanpark onder een dicht tropisch bladerdek; hier heb je die schaduw ook nodig. De weelde komt door de ligging aan de Katherine River, die een kleine tien meter lager ligt en omzoomd is door palmen en bomen in de vreemdste vormen. In het diepe water wordt zwemmen afgeraden vanwege de salties, maar in het ondiepe water boven de stroomversnellingen koel ik me een paar keer af zonder ledematen te verliezen.

Wat is het lekker om weer eens in zoet oppervlaktewater te poedelen. Boven de rivier vliegen blue-winged kookaburras, familie van de ijsvogel en misschien wel de mooiste vogels die we zien. Aan de overkant zie ik een Aboriginal met een soort speer rondsluipen, en ik vraag me af of dat beeld wel klopt.

In het diepe water is zwemmen levensgevaarlijk, maar boven de stroomversnellingen koel ik me af zonder ledematen te verliezen.