Aankomst in Afrika

Droge goudkleurige heuvelrug met verspreide groene begroeiing in Namibisch landschap, bergketen op de achtergrond onder blauwe hemelAlle foto’s uit Namibië ›

Het voordeel van een camping op een heuveltop: we beginnen de ochtend met een afdaling. Daarna gaat het gewoon weer omhoog, naar een pas van bijna 1.700 meter, en in een eindeloos golvend landschap is dat geen geleidelijke klim.

Extra ballast is de tegenwind. Het voordeel is dat het vandaag koel is, een stuk aangenamer dan de sauna van gisteren. De gravelweg blijft goed; we hebben al dagen geen wasbord meer en het diepe zand ligt achter ons.

Laatste kilometers door een veranderend landschap

Na de pas volgt een lange, geleidelijke afdaling. Het krekelgeluid wordt luider, de hellingen zijn bebost en tussen de bomen groeit gras. Overal grazen koeien en geiten, maar er blijft ruimte voor springbokken en struisvogels. Tussen het groen verschijnen ineens grote baobabs met dikke stammen.

Het land blijft leeg, met hier en daar een hutje. Naarmate we Opuwo naderen worden de ‘authentieke’ dorpjes talrijker, aangekondigd met borden als cultural village en authentic himba village. Het voelt ongemakkelijk: meestal gaat het om drie hutten die als attractie worden gepresenteerd. Ik vraag me af hoe druk het hier in het hoogseizoen is en hoeveel mensen deze dorpen echt bezoeken. Langs de weg staan ook borden met de namen van de nederzettingen: Omaipanga, Okorosava, Okatjandja, Otjitukanane, Otjiomatemba. Die klinken heel wat Afrikaanser dan de namen die we tot nu toe hebben gehad.

Opuwo

Na bijna 90 kilometer komen we aan in Opuwo. Al van verre zien we een vlek modern ogende gebouwen, omringd door hutten en schuurtjes. Dit is de eerste serieuze plaats sinds Henties Bay. Opuwo telt ongeveer 20.000 inwoners, ligt in de Kunene-regio dicht bij de grens met Angola en is het regionale centrum voor handel en voorzieningen voor de dorpen eromheen.

Het voelt direct anders. Het centrum bestaat uit gewone gebouwen, maar daaromheen staan lemen hutten en constructies van golfplaat. De armoede is zichtbaar. Waar we eerder werden begroet met een lach en nieuwsgierige blikken, is de sfeer hier afstandelijker, soms ronduit wantrouwend.

Blanken zijn hier überhaupt niet aanwezig.

Wat zien wij hier?

Het is een bevreemdende plek. Na dagen fietsen door de leegte staan we plotseling op een kruispunt met drie tankstations. We willen een verkoelend drankje, maar zodra we stoppen cirkelen er types om ons heen: slanke mannen in rokken met een herdersstok, en grotere groepen kinderen die zich opvallend en uitdagend gedragen. Ze willen geld, water, eten, iets, en het is niet altijd duidelijk wat.

Het meest opvallende beeld vormen de Himba-vrouwen. Ze lopen blootsvoets door het drukke centrum, met niets meer dan een rokje en hun kenmerkende, met oker ingesmeerde haar. Het wordt bijna surrealistisch in de supermarkt, waar Maurits in de rij staat tussen topless Himba-vrouwen.

De meeste mensen zijn open en goedlachs; vanuit de marktkraampjes worden we vrolijk toegesproken. Maar de kinderen, de mannen met stokken en de vrouwen met oker lijken allemaal Himba en lijken door de anderen te worden genegeerd. Lopen ze hier voor toeristen die er niet zijn? Of hangen ze hier omdat er in hun dorpen op dit moment niets te doen is?

We voelen ons hier niet helemaal prettig, voor het eerst in Namibië. We begrijpen dat we in een armere wereld zijn beland en dat twee Europese fietsers hier opvallen. Hoe we ons daartoe moeten verhouden weten we nog niet.

Opuwo is het eindpunt van onze tweede etappe. Vannacht blijven we hier, maar niet in de stad; we fietsen nog een klein stukje door.

Dit verhaal is gratis, zonder advertenties en zonder cookies. De moeite waard? Betaal mee aan het volgende.

Eenmalig, via iDEAL, zonder account.