Regen en olifanten in Etosha

De drukke campings zijn niets voor ons. We zijn blij dat we weer verder kunnen. Vandaag rijden we 130 kilometer naar het westen, richting Olifantsrus, een relatief nieuwe en afgelegen camping in het uiterste westen van Etosha National Park. Het is de enige plek in dit deel van het park waar je mag overnachten. De camping ligt bij een kunstmatige waterplaats met een verhoogd uitkijkpunt, waardoor je dieren van dichtbij kunt zien zonder het terrein te verlaten.

Etosha in het groen na de regentijd

De lucht is loodgrijs. Het landschap heeft alle kleur verloren en doet denken aan een natte novemberdag in Nederland. Alleen kijken we hier niet uit over een polder, maar over de open vlakte van de Etosha Pan.

In het droge seizoen staat dit gebied bekend als dor en stoffig. Nu zien we het tegenovergestelde. Zodra de zon even doorbreekt, verschijnen zachte tinten geel en groen. Het gras staat hoog en beweegt in de wind. Over een paar maanden is dit weer een droge vlakte, maar nu is het een tijdelijk paradijs. Springbokken, gnoes en zebra’s zijn overal. In grote aantallen. Water is geen probleem en voedsel al helemaal niet.

De nasleep van de brand in Etosha

Dat beeld staat in schril contrast met wat hier een paar maanden geleden gebeurde. In september 2025 woedde een grote natuurbrand in Etosha, waarbij een aanzienlijk deel van het park in het westen afbrandde. Door droge omstandigheden en wind verspreidde het vuur zich snel en bleef het dagenlang actief. Grote stukken savanne veranderden in een zwartgeblakerd landschap. Veel dieren trokken tijdelijk weg naar gebieden waar nog voedsel beschikbaar was.

We rijden vandaag door datzelfde gebied. De sporen van de brand zijn er nog, maar subtiel. Zwartgeblakerde takken steken boven frisgroen gras uit. Struiken lopen opnieuw uit. De regentijd heeft het landschap in korte tijd hersteld.

In de middag maken we vanaf Olifantsrus een ronde door het gebied. We rijden uren over stille wegen. Het landschap is open, de luchten dreigend. In de verte hangen regensluiers en af en toe flitst er bliksem. We zoeken olifanten, want dit deel van het park staat daar bekend om. We zien er precies één, op grote afstand.

De regen haalt ons in. Springbokken draaien hun achterwerk in de wind en staan stil. Zebra’s kiezen juist de andere richting. De gnoes lijken zich er weinig van aan te trekken. Wij rijden door, blij dat de weg goed blijft en we hier niet met een vastgelopen auto staan.

Olifanten bij Olifantsrus

Terug op de camping slaat de stemming om. De beheerder roept dat er olifanten zijn bij de waterplaats. We lopen naar het uitkijkpunt en zien direct dat het serieus is. Geen losse dieren, maar een volledige familie. Minstens dertig olifanten.

Ze staan dicht op elkaar rond het water. Grote vrouwtjes, jonge dieren in alle leeftijden en een paar mannetjes aan de rand van de groep. Achter hen staat een indrukwekkend groot mannetje dat duidelijk zijn eigen positie heeft. Slurven verdwijnen in het water, oren klapperen, en continu klinkt een laag, diep gerommel. Af en toe wordt dat onderbroken door een korte trompet.

Wat opvalt is de rust. Dieren die klaar zijn met drinken stappen naar achteren en maken ruimte voor de rest. De groep blijft compact. De jongen duwen en trekken wat, maar blijven binnen de structuur van de kudde. Er is continu communicatie, hoorbaar en zichtbaar.

Na verloop van tijd verandert de dynamiek. Zonder dat wij zien waarom, vormt de groep zich in een rij. De matriarch loopt voorop. Eén voor één volgen de anderen exact hetzelfde pad. Geen enkel dier wijkt af. Het grote mannetje blijft als laatste achter, neemt nog een paar slokken water en volgt dan dezelfde route.

We horen later dat dit bijzonder is. Voor de brand waren olifanten hier dagelijkse bezoekers. Daarna bleven ze maanden weg. Pas sinds kort komt er af en toe weer een groep langs. Vandaag is de eerste keer in drie maanden dat ze hier weer in grote aantallen verschijnen.

Dat terwijl er door de regen overal water ligt. Ze hoeven hier niet te zijn. Dat maakt het nog bijzonderder. We staan op een paar meter afstand en kijken hoe de laatste dieren verdwijnen in het landschap. De lucht kleurt licht roze.