Anderhalf uur safari in Etosha: eerste dieren bij King Nehale Gate

We zijn lyrisch over de Namibiërs, maar het blijft Afrika. Tijd is hier een rekbaar begrip. We willen niet weg uit Ondangwa voordat de fiets van Maurits weer compleet is. Gisteren wordt vandaag. Negen uur wordt elf uur. Tussendoor halen we de huurauto op en doen we boodschappen om de komende week in Etosha niet afhankelijk te zijn van campingwinkels zonder assortiment. Maar ondanks telefoontjes verandert er weinig. De as die noodzakelijk is om verder te fietsen, verplaatst zich wel, hij komt dichterbij, maar gaat vooral van persoon A naar B en C. Uiteindelijk kunnen we pas om half drie weg. Tijd moet je hier niet al te serieus nemen.

Op weg naar Etosha

Het is ruim 100 kilometer in oostelijke richting naar de noordelijke toegangspoort: de King Nehale Gate. Deze toegang werd in 2003 geopend en ligt dichter bij Ondangwa dan de traditionele ingangen. Hij geeft toegang tot het relatief rustige noordoostelijke deel van Etosha, waaronder de Andoni Plains.

We rijden recht op zware onweerswolken af, maar houden het droog. De tweebaansweg is vrij druk. Veel koeien langs de weg. Het landschap is eentonig en dichtbevolkt. Goed idee om hier niet te fietsen.
Dat verandert zodra we rechtsaf slaan op de onverharde weg, zo’n 11 kilometer naar de toegangspoort. Het land is vlak en nat, met uitgestrekte graslanden, dreigende wolken rondom en nog steeds veel vee. Maar tussen de koeien zien we ineens iets anders: gnoes. Geen paar, maar tientallen. We zijn de poort van Etosha nog niet eens gepasseerd of het begint al.

Bij de toegangspoort zit een dame die haar opleiding vermoedelijk ergens tussen de grenspolitie en de Gestapo heeft gevolgd. Terwijl ze een telefoongesprek voert, blaft ze ons in korte commando’s toe: Where you go? Where you stay? Call campsite. How many days? What is your car? We hebben niets gereserveerd. Dat hoeft ook niet; het seizoen is nog niet begonnen en er is plek zat.

Anderhalf uur safari

Aan de andere kant van de poort staan zebra’s op de open vlakte. Maurits neemt het stuur over. Mijn ogen zijn beter in het spotten van dieren en ik wil mijn handen vrijhouden voor foto’s. Maurits denkt alleen dat hij in Arnhem rijdt. Een vogel op de weg ziet hij aan voor een stadsduif. Alleen blijft deze zitten. Gas minderen komt niet in hem op, dus de eerste roadkill of dwarslaesie is een feit. We spreken af dat we hier op safari zijn en voortaan remmen voor alles wat beweegt.

In anderhalf uur rijden door Etosha zien we meer dan we hadden verwacht: elandantilopen, gnoes, savannezebra’s, een cobra, olifanten op en naast de weg, minder dan tien meter afstand, koedoes, oryxen en giraffen. Als dit de norm is, beloven de komende dagen wat.

Een grote olifant loopt ontspannen over de weg en is niet van plan opzij te gaan. We houden afstand. Af en toe kijkt hij om. Op nog geen tien meter afstand kijken we hem recht in de ogen. Dat blijft toch indrukwekkend. Even later steekt een cobra de weg over. Hij richt zijn kop op en zet zich breed, maar verdwijnt daarna snel in het hoge gras. Een vrouwtjeskoedoe kijkt ons aan vanuit de struiken, twijfelt even en steekt dan kalm de weg over, vlak voor de auto. Flamingo’s staan in het water. Op de fiets leken dieren afstand te houden; een auto wordt duidelijk anders beoordeeld.

Namutoni Camp

Achter hoge hekken komen we aan bij Namutoni Camp, een van de grotere rest camps van de overheid (NWR). Het kamp ligt bij een oud Duits fort en kijkt uit over de oostelijke Etosha Pan. Het is functioneel opgezet: ruime kampeerplekken, sanitaire voorzieningen, restaurant en een verlichte waterplaats waar ’s avonds vaak dieren komen drinken.

Bij de receptie betalen we 920 Namibische dollar (ongeveer €46) voor één nacht kamperen. De NWR-campings zijn duidelijk duurder dan de particuliere camps buiten het park. Daarnaast betalen we een parkpermit van 175 NAD per persoon per dag (ongeveer €9). De formaliteiten zijn uitgebreid: registreren bij de gate én opnieuw bij het kamp.

De camping zelf is uitstekend. Voor het eerst staan we op gras. Achter de hekken horen we ’s avonds de typische lachende roep van hyena’s. Dat geluid went niet snel. Dit is pas dag één in Etosha.