Het is 140 kilometer naar Katima Mulilo, dan nog eens 30 naar een kamp aan de Zambezi. We laten Nkasa Rupara achter ons. De leeuwen, buffels en hyena’s hebben we gehoord maar niet gezien. Op naar de volgende kansen.
De C49 richting Katima is rustig. De wind zit mee en de eerste 80 kilometer leggen we af met een gemiddelde van 26 km per uur. Dat moet ook wel, want achter ons bouwen zich weer zware onweerswolken op. Het landschap geeft weinig te kijken: vlak, grassig, struiken en bomen, en op regelmatige afstand de ene nederzetting na de andere. De kinderen langs de weg blijven onvermoeibaar enthousiast. Net als ik.
Als de weg afbuigt naar het noorden zien we dat we de storm voor zijn gebleven. Met lichte tegenwind en een bijna blauwe lucht fietsen we weer als vanouds. Het landschap verandert. We rijden weg van de invloed van de Linyanti terug naar de savanne. Door de uitzonderlijk natte regentijd is het hier veel groener dan normaal (overal gras) maar de bomen staan in zand. In de droge tijd is dit gewoon een stoffige zandbak.
Katima Mulilo en de Zambezi
Katima Mulilo is de hoofdstad van de Zambezi-regio en de enige stad van betekenis in dit uithoek van Namibië. De stad ligt direct aan de Zambezi, de op vier na langste rivier van Afrika, die hier de grens vormt met Zambia. Aan de overkant ligt Sesheke. Een brug verbindt de twee landen.
Bij Katima wordt de vegetatie uitbundiger en diverser. We zijn in het meest noordoostelijke puntje van Namibië aangekomen, waar de Chobe en de Zambezi samenkomen en vier landen elkaar raken: Namibië, Botswana, Zambia en Zimbabwe. Op dit punt beginnen de overstromingsvlakten van de Chobe-Zambezi, een uitgestrekt wetlandgebied waarvan het karakter volledig wordt bepaald door de seizoensgebonden overstromingen van de twee rivieren. Als de Zambezi stijgt, zet hij het laaggelegen land over grote oppervlakten onder water. Wat je dan ziet is niet zozeer een rivier maar een landschap dat zijn grenzen kwijt is. We fietsen naar een kamp aan een arm van de Zambezi, aan de rand van dit gebied.
Noodweer
De eerdere storm zijn we voor gebleven. ’s Avonds krijgen we een andere op ons dak. Het blijft uren regenen en onweren, het soort waarbij er in de hemel een stroboscoop aan staat. Iedere keer als je denkt dat het niet harder kan, gaan de sluizen nog een stukje verder open. Noodweer zoals noodweer bedoeld is.