Het is 140 kilometer naar Katima Mulilo, en daarna nog eens 30 naar een kamp aan de Zambezi. We laten Nkasa Rupara achter ons, een beetje teleurgesteld dat de buffels, leeuwen en hyena’s zich niet hebben laten zien. Maar op naar de volgende kansen.
De C49 richting Katima is rustig, en we hebben een mazzeltje: de wind zit mee, waardoor we de eerste tachtig kilometer afleggen op een gemiddelde van 26 per uur. Dat moet ook wel, want achter ons bouwen zich opnieuw zware onweerswolken op en ze komen dichterbij. Het landschap geeft weinig te kijken: vlak, grassig, struiken en bomen, en op regelmatige afstand de ene nederzetting na de andere. De kinderen langs de weg blijven onveranderd enthousiast en onvermoeibaar. Gelukkig heb ik genoeg positieve energie om het spel mee te spelen.
Als de weg naar het noorden afbuigt, zien we dat we de storm voor zijn gebleven. Wij houden het droog. Wel met wat tegenwind, en zodra we weer onder een bijna blauwe lucht rijden zweten we als vanouds. We fietsen weg van de invloed van de Linyanti, terug de savanne in. Door de vele regen van de afgelopen maanden staat het hier groener dan normaal: overal gras, maar de bomen staan in zand. In de droge tijd is dit gewoon weer een stoffige zandbak.
Katima Mulilo
Lang duurt die savanne niet, want bij Katima Mulilo komen we aan de Zambezi. De begroeiing wordt uitbundiger en diverser. Dit is de hoofdstad van de Zambezi-regio en de enige stad van betekenis in deze uithoek van Namibië; de rivier vormt er de grens, met Sesheke aan de overkant in Zambia en een brug ertussen.
We rijden door en fietsen naar een kamp aan een zijarm, op het randje van de overstromingsvlakten van de Chobe en de Zambezi. Wat daar gebeurt hangt volledig van het seizoen af: als de Zambezi stijgt loopt het laaggelegen land over grote oppervlakten onder, en dat is nu aan de gang.
Wat je dan ziet is niet zozeer een rivier maar een landschap dat zijn grenzen kwijt is.
Noodweer
Het is hier nat, en niet alleen door de rivieren. De eerste storm zijn we voorgebleven, maar ’s avonds krijgen we een andere op ons dak. Het blijft uren regenen en onweren, het soort waarbij er in de hemel een stroboscoop aan staat. Iedere keer als je denkt dat het niet harder kan, gaan de sluizen nog een stukje verder open.
Noodweer zoals noodweer bedoeld is.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Namibië ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Namibië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering45. Regen en safari in Nkasa Rupara
Volgende aflevering ›47. Kenteken onbekend: Botswana op de fietsSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.