Kukus Nature Glamping: oesters op touwen aan de kreek

Bij het ontbijt staat het water in de kreek hoog: bijna hetzelfde niveau als gisteren. Daarmee weten we het zeker; kajakken had prima ’s ochtends gekund. Waarschijnlijk was er toen geen auto beschikbaar om ons later op te halen, maar dat wordt niet gezegd.

Ik spreek de manager. Ze blijft stoïcijns. Haar oplossing is simpel: we kunnen vandaag alsnog kajakken, of morgen. Wanneer we uitleggen dat we hier speciaal twee nachten voor zijn gebleven en nu andere plannen hebben, verschuift het gesprek naar onderhandelen. Ze wil twintig euro teruggeven; volgens haar varen we te langzaam. Dit is voor mij geen onderhandeling maar een misgelopen tocht, toch kom ik niet verder dan die twintig euro. De rest zou met de Nederlandse eigenaar besproken moeten worden. Dat gebeurt niet meer.

Sometimes you win, sometimes you lose.

Kukus Nature Glamping

Met enige vertraging fietsen we de 25 kilometer naar Kukus. De weg is drukker dan de afgelopen dagen en elk kind roept toubab als we passeren; de vragen worden dwingender naarmate we dichter bij de toeristenroutes komen. Als we de hoofdweg verlaten, keert de rust terug.

In Kukus Nature Glamping worden we warm ontvangen door de Nederlandse eigenaresse, die hier het afgelopen jaar zes safaritenten heeft neergezet aan de rand van een kreek, met goede bedden en eigen sanitair. Wij zijn de enige gasten. Bij hoog tij kijken we uit over water, bij laag tij over een drooggevallen oever vol leven: twee landschappen voor de prijs van één.

Een boottocht zonder motor

Aan het einde van de middag neemt de buurman ons mee voor een boottochtje door de mangroven. Zijn motor is kapot, en dat vinden wij alleen maar prettig. In stilte glijden we door het water, langs luchtwortels en groene oeverwanden, met alleen het zachte klotsen van de peddel en vogelgeluiden.

Onderweg zien we hoe hier oesters worden gekweekt: rijen touwen en stokken in het water, waaraan de schelpen zich vanzelf vasthechten. Aan de Allahein zagen we vrouwen ze nog van de mangrovewortels breken, en dat is precies het probleem dat deze touwen oplossen. Bij het loshakken gaat de wortel mee, en met genoeg oogsten verdwijnt de boom. Aan een touw groeit dezelfde oester zonder dat er iets sneuvelt.

Terug op de veranda zien we de zon zakken en het water opkomen. Even later trekt het zich weer terug.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig