Boss lady aan het werk

’s Ochtends stap ik op de fiets voor een rondje. Het begint slecht: de vuilnisbelt van het dorp, met een groep bavianen die tussen het afval scharrelt. Daarna wordt het groen: mangroven, bos, een smal pad dat ik alleen op mijn GPS-track kan volgen. Dan beginnen de steekvliegen, tientallen tegelijk, en dat in combinatie met hoog gras en de gedachte aan slangen. Ik draai om.

Gisteren hebben we met de meisjes afgesproken vandaag weer te zwemmen. Vanochtend kwam een van hen langs met haar ouders; ze blijkt de dochter van de manager te zijn en heeft er zichtbaar zin in. We spreken twee uur af. Dat wordt half drie. Dan staan er ineens vier meisjes klaar. Er zit een fantastisch lachbekje van een jaar of zeven bij dat onafgebroken schatert; gillend van geluk laat ze zich telkens weer in onze armen vallen.

Stoppen is geen optie. Jeroen is zwemmeester, Mette zwemjuf. De kleinste kan totaal niet zwemmen, maar compenseert dat ruimschoots met enthousiasme. De anderen beweren te kunnen zwemmen: ze verzuipen inderdaad nét niet, maar veel meer dan wild gespartel is het ook niet. Dus gaan we terug naar de basis: schoolslag, rugslag en vooral ademhalen. Het personeel kijkt toe en geniet zichtbaar mee. In Nederland zou je als man niet zomaar jonge meisjes zwemles geven; hier voelt het volkomen vanzelfsprekend. Kinderen zijn gewoon kinderen.

Varen in Bao Bolong

Later in de middag gaan we varen. ’s Ochtends probeerde een man mij te overtuigen voor twintig euro per persoon met hem mee te gaan; de manager van de lodge bood ons vervolgens drie uur aan voor 2.200 dalasi (zo’n 28 euro) inclusief boot en gidsen. Dat klinkt beter. Tot mijn lichte ergernis blijkt onze gids dezelfde man te zijn, en hij heeft een iets te grote mond. Ik loop even naar de manager om te checken wat is afgesproken en wat we betalen. Conclusie: iemand probeert een extra handeltje te organiseren. Dat wordt rechtgezet.

We varen de rivier over en een kreek in van het Bao Bolong Wetland Reserve, tussen mangroven, open weiden en dode boomstammen. Vier vrouwen van de lodge gaan mee als gidsen in opleiding, wat voor gezelligheid en veel gelach zorgt. Er zijn krokodillen, maar die laten zich vandaag niet zien. Vogels des te meer. We meren aan en lopen over een drooggevallen vlakte naar een lagune. Daar staat een kolonie grote roze flamingo’s, met pelikanen in de buurt.

Lekker handig weer, Jeroen.

Mijn lange lens ligt in de boot. Ik dacht dat we baobabs gingen bekijken.

Terug in Tendaba komt Mariana van de receptie langs. Op het terras luisteren we naar moderne Gambiaanse muziek vanaf haar telefoon en praten wat bij. De rivier ligt stil en vogels maken zich op voor de nacht.