Het afscheid in Tendaba is onverwacht zwaar. De status van “Boss Lady” die Mette in twee dagen heeft opgebouwd, laat een diepe indruk achter bij de lokale staf; receptioniste Mariana barst in tranen uit bij ons vertrek. In Gambia is de verbinding tussen reiziger en gastvrijheid vaak ongefilterd en intens. We stappen op voor een etappe van zeventig kilometer naar Bintang, geholpen door een stevige rugwind die ons over het asfalt jaagt. De weg is hier drukker en agressiever; blauwe bussen en overbeladen taxi-brousses dwingen ons regelmatig de berm in voor onze eigen veiligheid.
De intimiteit van de berm
Onze poging om onopgemerkt te ontbijten mislukt op de gebruikelijke wijze. Binnen enkele minuten is onze schaduwplek omsingeld door dertig kinderen. Wat volgt is echter geen bedelpartij, maar een uur van verrassende intimiteit. Kinderen vleien zich tegen Mette aan, houden haar hand vast en onderzoeken haar haar. De camera gaat van hand tot hand; de jongens fotograferen met een serieuze voorzichtigheid.
Het is een vorm van affectie die in Europa ondenkbaar zou zijn, maar hier de norm lijkt. Het is gissen naar de achtergrond, misschien de verschuiving van ouderlijke aandacht naar jongere broertjes of zusjes,maar de behoefte aan nabijheid is universeel. Het afscheid is opnieuw beladen; beloftes om hen niet te vergeten worden uitgewisseld voordat we weer de hitte in duiken.
Fata morgana van Pakistaanse ijsthee
Rond het middaguur bereikt Mette haar fysieke grens door de hitte. Net op het moment dat de schaduw schaars wordt, verschijnt Guava Moto Café. Dit is een logistieke afwijking langs de Gambiaanse weg: gerund door Pakistaanse zussen uit Manchester die hun Britse leven hebben ingeruild voor de rust van West-Afrika.
In drie rondes ijsthee en sapjes laden we de batterijen op. Het gesprek gaat over de zin van het reizen en de noodzaak van optimisme, maar de zakelijke instincten van de zussen zijn nog springlevend; voor we het weten zijn we het onderwerp van een interview voor hun social media. Het is de broodnodige mentale en fysieke koeling die de laatste kilometers naar Bintang dragelijk maakt.
De mangroves van Abca’s Creek
We eindigen de dag in Abca’s Creek Lodge, een accommodatie die diep in de mangroves verscholen ligt. Hoewel de sfeer door de aanwezigheid van luidruchtige tourgroepen minder intiem is dan we gewend zijn, compenseert de omgeving veel. De tuin wordt beheerst door apen en de rivierarmen, de bolongs, nodigen uit tot verkenning.
Onze plannen om te kajakken worden direct gecorrigeerd door de getijdenlogistiek; de waterstand staat het pas morgenmiddag toe. Het is een dag die begon met tranen en eindigde in de stilte van de mangroves. De status quo: oververhitting voorkomen, foto’s sorteren en wachten op het juiste getij.
