Fietsen naar de Bintang Bolong: vergeet ons niet

Het afscheid in Tendaba is warmer dan verwacht. We geven iedereen een hand en Mette is inmiddels boss lady. Vooral Mariana van de receptie heeft het er zichtbaar moeilijk mee en barst in tranen uit; in deze korte ontmoeting zijn we voor haar blijkbaar iets meer geworden dan zomaar gasten.

Vandaag zo’n zeventig kilometer, met een krachtige wind in de rug. De weg is drukker dan eerder in het oosten: blauwe bussen en taxi-brousses rijden hard en houden weinig afstand, en soms is even van de weg af de veiligste optie.

Ontbijt met dertig nieuwe vrienden

Halverwege stoppen we voor ons vaste tweede ontbijt, liefst buiten dorpen en uit het zicht van kinderen. Denken we. Binnen een minuut zijn we gespot. Van links en rechts komen kinderen aanlopen, eerst aftastend, dan steeds dichterbij. We begroeten iedereen, vragen hoe ze heten, of ze naar school gaan, wat ze later willen worden, en al snel zitten we tussen ze in. Er wordt geposeerd met Mette, kinderen vleien zich tegen haar aan en houden haar hand vast. De jongens mogen zelf foto’s maken en doen dat opvallend voorzichtig en serieus; meisjes durven aan Mettes haar te zitten en haar pet op te zetten.

Ze laten ons beloven hen niet te vergeten.

Tablets en telefoons worden genoemd, maar het is vooral het afscheid dat pijn doet.

Verkoeling en onverwachte gastvrijheid

Later op de dag slaat de hitte toe. Mette raakt oververhit en we zoeken dringend schaduw. En dan, langs de weg, verschijnt Guava Moto Café. Het café wordt gerund door Pakistaanse zusjes uit Manchester, samen met hun vader, gericht op overlanders, motorrijders en fietsers. Ze voelen zich hier zo thuis dat teruggaan geen optie meer is. We drinken ijsthee en sapjes, drie rondes, en praten over reizen en waarom mensen blijven hangen op plekken als deze. Voor we het weten zitten we in een interview voor hun social media. Zakelijke zussen, energiek en scherp.

We slapen in Abca’s Creek Lodge, midden in de mangroven aan de Bintang Bolong. Het is groot en gericht op tourgroepen, maar de plek zelf is mooi: overal apen, goed eten en zitplekken langs het water. Het kajakken op de bolong moet wachten tot morgen; de waterstand laat het vandaag niet toe.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig