Mette brengt de dag door op het terras, in een stoel, met een boek. Ik ga ’s ochtends nog op de fiets. In het bos kom ik een man tegen die hout sprokkelt en een geweer bij zich draagt. Dat ene beeld vat samen wat we de afgelopen weken her en der hebben gezien: in zowel Senegal als Gambia wordt overal hout verzameld voor brandstof en houtskool, en tegelijk wordt er gejaagd. Soms voor vlees, soms om gewassen te beschermen. Voor mensen die arm zijn, is wild geen romantisch idee maar een directe voedselbron.
Wat wij ervaren als leegte, is het resultaat van dagelijkse overleving.
Bossen verdwijnen, leefgebieden worden versnipperd en de dieren die overblijven worden bejaagd: dat is waarom we nauwelijks groot wild hebben gezien. Geen herten, geen antilopen, geen open savanne vol leven. Veel vogels, een glimp van een nijlpaard, chimpansees in een beschermd park, hier en daar bavianen. Ik wist dat dit geen safaribestemming was, maar het blijft confronterend om te zien hoe weinig ruimte er overblijft voor alles wat geen mens is.
Leven op het ritme van het water
Vanaf ons terras kijken we uit over de kreek, waarvan het uitzicht voortdurend wisselt: ’s ochtends stroomt het water rustig langs, een paar uur later ligt er een drooggevallen vlakte alsof iemand het water achteloos heeft uitgezet. Eb en vloed bepalen hier alles.
De natuur draait ondertussen gewoon door: eekhoorntjes rennen onverstoorbaar heen en weer, in de mangrove steken apen met soepele sprongen het smalle stroompje over en vogels vullen het groen met geluid. Ik schuif aan bij Ariënne voor een knipbeurt; Mette leest, eet en luistert.
Aan het einde van de dag kijken we opnieuw uit over het water dat terugkeert. De zon zakt, de vogels worden stiller.
Verder in de serie
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.