De dag in Bintang staat in het teken van de kajaktocht door de kreken, maar de uitvoering ervan strandt op een gebrekkige planning van de lodge. We verblijven in Abca’s Creek Lodge, een plek die prachtig gelegen is tussen de mangroves, maar waar de “TUI-logica” van grote tourgroepen de sfeer bepaalt. De nachtrust wordt voortijdig afgebroken door een Spaanse groep die om zes uur ’s ochtends met veel misbaar vertrekt. De anonimiteit van de binnenlanden is hier definitief ingeruild voor westers toerisme, inclusief bitterballen op de menukaart.
Kinderen en kapitaal op de zandpaden
Terwijl we wachten op de juiste waterstand voor de kajaks, verken ik de omgeving per fiets. De interactie met de lokale bevolking verandert naarmate ik verder van de lodge wegrijd. Waar de nieuwsgierigheid in de dorpen aan de hoofdweg wat afgestompt is door de constante stroom toeristen, tref ik op de afgelegen onverharde wegen weer de ongefilterde verbazing.
Een ontmoeting met een boer leidt tot een nuchtere uitwisseling over bezit en keuzes. Zijn vraag hoe hij ook aan zo’n fiets komt, mondt uit in een rekensom over werk en de kosten van zijn tien kinderen. Mijn antwoord — dat ik de fiets kan betalen omdat ik geen kinderen heb — landt als een logisch inzicht. Verderop passeer ik groepen schoolkinderen. In deze streng islamitische regio zijn ook de jonge meisjes al volledig bedekt; de scheiding tussen de seksen is hier de norm, zelfs op het voetbalveldje in de middag.
De mangrove-illusie
De kern van ons verblijf, de kajaktocht van twaalf kilometer door de mangroves, draait uit op een logistieke mispeer. Ondanks eerdere toezeggingen kunnen we pas om vijf uur ’s middags vertrekken. Het plan om met de stroom mee naar Bintang te peddelen, blijkt gebaseerd op een verkeerde inschatting van het getij. We vechten tegen de stroom in met een snelheid van slechts drie kilometer per uur.
De rekensom is onverbiddelijk: met dit tempo zouden we pas twee uur na zonsondergang arriveren. De gedachte aan een nachtelijke tocht door onverlichte mangroves vol krokodillen dwingt tot een besluit. Na ruim drie kilometer draaien we om. Het is een bittere pil; we hebben twee nachten in een prijzig hotel doorgebracht voor een activiteit die door slechte timing onmogelijk bleek.
De status quo van de terugtocht
Met de stroom mee zijn we binnen no-time weer terug bij de lodge, net voordat de zon definitief ondergaat. Hoewel we de frustratie over de planning duidelijk kenbaar maken bij het personeel, overheerst de nuchtere vaststelling dat veiligheid voor de ervaring gaat. In de reislogistiek is op tijd omkeren soms de meest waardevolle vaardigheid. De avond eindigt in de rust van de mangroves, een illusie armer, maar een riskant avontuur rijker ontweken.
