Fietsen naar Tendaba: negentig kilometer wind mee

We staan vroeg op voor de zonsopkomst boven de Gambia-rivier. Het licht trekt langzaam over de wijde bochten en langs de oever klinkt al een uitbundig vogelkoor voor de zon er ook maar over denkt op te komen. Verder is het stil; groot wild zien we hier nauwelijks.

Vandaag bijna negentig kilometer, maar we hebben wind mee. In Senegal fietsten we vooral oostwaarts en hadden we vrijwel altijd tegenwind; nu, richting het westen, blaast de wind stevig in de rug. Gambia staat bekend als vlak, en technisch klopt dat: het hoogste punt ligt rond de vijftig meter. Maar langs de rivier zitten verrassend veel glooiingen, korte venijnige hellingen die voor Mette soms zwaarder zijn dan voor mij. Gelukkig is er altijd mijn helpende hand. De liefdesfiets, noemen we dat.

Over rommel, bruggen en bedelende kinderen

De rommel langs de weg verbaast onverminderd en kinderen blijven dwingend vragen. Onze standaardreactie is inmiddels: give me ice cream. Dat snappen ze niet en dan is het gesprek klaar. Opnieuw zien we kinderen in witte lompen met lege bakjes. In zowel Senegal als Gambia bestaat het gebruik om jongens naar een maraboet te sturen voor islamitisch onderwijs; in de praktijk worden veel van hen gedwongen dagelijks te bedelen om hun eten of een vast quotum geld bij elkaar te krijgen. Wordt dat niet gehaald, dan volgt straf.

We passeren Farafenni, een bedrijvig stadje waar fietsen voelt als een slalomwedstrijd: vrachtwagens, ezelkarren, scooters en minibusjes met geiten op het dak, alles tegelijk. Daarna volgt the bridge, de tolbrug die de noord- en zuidoever van de rivier verbindt: voor fietsers gratis, voor veel locals zonder geld een drempel. We zoeven voorbij het Bridge Hotel en fietsen door.

Aankomen in Tendaba

In de loop van de middag bereiken we Tendaba, een klein dorp aan de rivier. We verblijven twee nachten en krijgen de grootste hut die er is: woonkamer, enorme slaapkamer, badkamer; voor 3.000 dalasi per nacht, zo’n 38 euro, inclusief ontbijt maken we daar geen punt van. Bij het inchecken worden we ontvangen door Maria. De begroeting loopt even vast als Mette zich wil registreren; dat is duidelijk mijn taak. Op de vraag hoe dat precies zit: He pays, but you are boss!

Na de douche belanden we bij het zwembad. Twee meisjes lopen langs met zakjes pinda’s, blijven hangen en we raken aan de praat over school, familie en lievelingskleuren. Als we later opstaan voor de zonsondergang, zien we teleurstelling op hun gezichten. Er klopt iets niet. Ze vertelden eerder hoe graag ze zwemmen. Waarom doen ze dat dan niet? Het antwoord komt niet direct, maar het wordt duidelijk: ze mogen alleen zwemmen als er een volwassene bij is.

Ik trek mijn zwembroek aan. Dat blijkt het signaal.

Mette blijft bewust in de buurt. In Nederland zou ik hier niet aan beginnen: een man die twee meisjes van elf zwemles geeft, dat leg je thuis niet uit. Ara en Benti springen zonder aarzelen het water in. Dat ze maar een half zwempak dragen lijkt niemand te deren, behalve mij. Ze doen alles na, verdrinken niet, maar zwemmen zou ik het ook nog niet noemen. Dat maakt het juist leuk.

Wat volgt is een uur gespetter, gegil en gelach. We eten op het terras terwijl de zon wegzakt boven de rivier.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig