Ik heb slecht geslapen van de regen die maar bleef vallen en van een hoofd dat bleef malen, terwijl er aan het weer toch niets te veranderen valt. ’s Ochtends is het droog. We pakken alles rustig in onder een loodgrijze maar windstille hemel en kopen proviand en water in de supermarkt. Waarom we in Tsjechië geen kraanwater drinken, weet ik eigenlijk niet. Het is elf graden als we opstappen.
De stad uit komen is een gevecht met verkeerd wijzende bordjes. De eerste 25 kilometer zijn saai: dorpen zonder enige activiteit, kale akkers waar de gewassen nog moeten opkomen. De hele ochtend horen we de gevechtsvliegtuigen van de luchtmachtbasis bij Čáslav opstijgen en landen. En er staat een harde, kille tegenwind. Lente kun je het niet noemen.
De wind als tegenstander
Verderop neemt het reliëf toe en wisselen akkers af met bos en beekjes. De klimmen zijn zwaarder dan gedacht, lange hellingen van 8 tot 10 procent met een uitschieter naar 11, en onze benen zijn er nog niet aan gewend. Boven op het plateau, bezweet en vloekend, volgt de beloning: rustige dorpen met verzorgde boerderijen tussen groene en gele velden en tienduizenden paardenbloemen. De wegen zijn omzoomd met linden en fruitbomen. Aan de bosrand staat een ree, in de velden steken de oren van hazen boven het gras uit.
Weten jullie zeker dat jullie hier willen kamperen?
Een lege camping aan het meer
Na 49 kilometer zijn we er rond twee uur klaar mee. De koude tegenwind heeft het een zware dag gemaakt. We komen uit op een grote, volledig verlaten camping aan een meer. De eigenaar, vriendelijk en met gevoel voor humor, wijst ons op alle ruimte en vraagt of we het zeker weten. Omdat het koud is krijgen we 40 procent korting: 140 KC. De natte was van gisteren hangt opnieuw aan de lijn. We douchen lang en heet en trekken alle kleren aan; met vijf lagen is het te doen. Dat er verder geen masochisten zijn, en dat de eigenaar niet goed begrijpt wat wij hier zoeken, is in deze negen graden niet zo vreemd.
Voor de tent zitten gaat niet en de tent is te klein om een hele middag in door te brengen, dus we nemen onze toevlucht tot een restaurant in Seč. Daar brengen we vier uur door met lezen en schrijven, pivo en hete thee, en een diner onder begeleiding van rustgevende metal. Een halve dag chillen, eten en drinken voor 500 KC. ’s Avonds begint het weer te regenen, terwijl het kwik niet boven de negen graden komt.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering4. Kutná Hora: een kapel van beenderen en bier van vijf kronen4 mei 2010
Volgende aflevering ›6. Het houten Hlinsko, na dertig kilometer in de wind5 mei 2010Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.