Hoog boven de Victoria Falls

We zijn enthousiast gemaakt voor een rondvlucht boven de waterval. Niet met een helikopter, maar met een microlight, een lichtgewicht tweepersoonstrike: een driewielig onderstel met een gemotoriseerde deltadriehoeksvleugel erboven, twee open zitplaatsen achter elkaar, geen dak, geen deuren. De mensen die we spraken, nog hoog van de adrenaline, vertelden dat dit het meest indrukwekkende was wat ze ooit hadden gedaan. We hebben niet veel overtuiging nodig.

We weten inmiddels dat de ochtend veel nevel brengt en het zicht op de waterval beperkt. ’s Middags is het warmer, de nevelwolk trekt terug. Om vier uur is er nog plek. Precies wat we willen.

De Zambia-kant

Eerst nog de Zambiaanse kant van de waterval. Negen kilometer terug richting de grens, 380 Zambiaanse kwacha entree, omgerekend zo’n 17 euro. Aanzienlijk goedkoper dan de Zimbabwe-kant, en aanzienlijk rustiger. Geen geduw en getrek. Meer lokale bezoekers die zingen en dansen in de douche die je op je hoofd krijgt.

Niemand komt droog over.

De Knife Edge Bridge is het spannendste punt: een smal loopbruggetje recht boven de kloof, met in een droger seizoen een waanzinnig uitzicht op de waterval. Nu zie je niets en krijg je een snoeiharde regendouche te verduren. Het is een feest om te kijken naar de mensen die zingend en dansend oversteken.

Het regenwoud langs de kloof is weelderig en permanent nat. De constante nevel van de waterval houdt een smalle strook dichtbegroeid bos in leven: hoge bomen met een gesloten bladerdak, lianen, palmen, varens. Een paar honderd meter verder stopt het abrupt en wordt het landschap droog en open. Dit bos bestaat alleen door het water dat hier continu in de lucht hangt.

De vlucht

Om vier uur stijgen we op. Vest aan, instappen, vastsnoeren, helm op, koptelefoon op. Dan starten. Direct zie ik het groene landschap onder me kleiner worden. Rechts de brede Zambezi, met ondergelopen eilanden waarvan de vegetatie er als groene koepels bovenuit steekt. Olifanten zijn duidelijk zichtbaar als we laag overkomen. In het water de donkere silhouetten van nijlpaarden.

Dan de waterval. De Zambezi stroomt breed en traag, en stort zich vervolgens bijna zonder aankondiging over een rand van 1.700 meter in een kloof van ruim honderd meter diep. We vliegen recht op de nevelwolk af, maken een bocht, en zien de waterval in volle breedte voor ons. In de verte zie ik de microlight van Maurits, die op zijn eigen manier geniet van dit uitzicht.

Beneden ons het ondergelopen land, een groot moeras vol olifanten en nijlpaarden. Vanuit de lucht ook zebra’s, impala’s, bavianen en giraffen, rustig grazend in het landschap. Europa is een mooi continent, maar dat we daar zo weinig vrij rondlopende dieren hebben vind ik verdrietig. Hier lopen ze gewoon. Na al die weken op de fiets zien we nu eindelijk hoe het eruitziet vanuit de lucht. De schaal van dit landschap is alleen van hier te begrijpen.