We zijn enthousiast gemaakt voor een rondvlucht boven de waterval. Niet met een helikopter, maar met een microlight, een lichtgewicht tweepersoonstrike: een driewielig onderstel met een gemotoriseerde deltadriehoeksvleugel erboven, twee open zitplaatsen achter elkaar, geen dak, geen deuren. De mensen die we spraken, nog hoog van de adrenaline, vertelden dat dit het meest indrukwekkende was wat ze ooit hadden gedaan. We hebben niet veel overtuiging nodig.
We weten inmiddels dat de ochtend veel nevel brengt en het zicht op de waterval beperkt. ’s Middags is het warmer, de nevelwolk trekt terug. Om vier uur is er nog plek. Precies wat we willen.
De Zambia-kant
Eerst nog de Zambiaanse kant van de waterval. Negen kilometer terug richting de grens, 380 Zambiaanse kwacha entree, omgerekend zo’n 17 euro. Aanzienlijk goedkoper dan de Zimbabwe-kant, en aanzienlijk rustiger. Geen geduw en getrek. Meer lokale bezoekers die zingen en dansen in de douche die je op je hoofd krijgt.
Niemand komt droog over.
De Knife Edge Bridge is het spannendste punt: een smal loopbruggetje recht boven de kloof, met in een droger seizoen een waanzinnig uitzicht op de waterval. Nu zie je niets en krijg je een snoeiharde regendouche te verduren. Het is een feest om te kijken naar de mensen die zingend en dansend oversteken.
Het regenwoud langs de kloof is weelderig en permanent nat. De constante nevel van de waterval houdt een smalle strook dichtbegroeid bos in leven: hoge bomen met een gesloten bladerdak, lianen, palmen, varens. Een paar honderd meter verder stopt het abrupt en wordt het landschap droog en open. Dit bos bestaat alleen door het water dat hier continu in de lucht hangt.
De vlucht
Om vier uur stijgen we op. De kosten zijn niet mals: 190 dollar per persoon voor een kwartier, zo’n 175 euro. Maar we zijn hier om voluit te genieten, en nu we de afgelopen dagen vooral zijn natgeregend zonder de waterval echt te zien, is dit een logische stap. Vest aan, instappen, vastsnoeren, helm op, koptelefoon op. Dan starten. Direct zie ik het groene landschap onder me kleiner worden. Rechts de brede Zambezi, met ondergelopen eilanden waarvan de vegetatie er als groene koepels bovenuit steekt. Olifanten zijn duidelijk zichtbaar als we laag overkomen. In het water de donkere silhouetten van nijlpaarden.
Dan de waterval. De Zambezi stroomt breed en traag, en stort zich vervolgens bijna zonder aankondiging over een rand van 1.700 meter in een kloof van ruim honderd meter diep. We vliegen recht op de nevelwolk af, maken een bocht, en zien de waterval in volle breedte voor ons. In de verte zie ik de microlight van Maurits, die op zijn eigen manier geniet van dit uitzicht.
Beneden ons het ondergelopen land, een groot moeras vol olifanten en nijlpaarden. Vanuit de lucht ook zebra’s, impala’s, bavianen en giraffen, rustig grazend in het landschap. Europa is een mooi continent, maar dat we daar zo weinig vrij rondlopende dieren hebben vind ik verdrietig. Hier lopen ze gewoon. Ik wilde heel graag een tijd in een omgeving zijn met veel vrije dieren. Dat is aardig gelukt, en nu ben ik zelf een vogel.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Zambia ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Zambia. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering53. De witte neushoorn
Volgende aflevering ›55. Tegenwind, vrachtwagens en lekke bandenSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
4 comments
Wat een unieke belevenis!
We hebben de Victoria Falls goed kunnen bekijken. Totaal anders dan jij. Iets meer water ook.
Jouw 3 laatste verslagen gelezen….ademloos…Wat een ervaringen!
Maar nu weet ik nog niet of je zelf vloog of dat je passagier was…
Haha. Ik was een passagier. Als het goed is krijg ik er nog foto’s van.