Het Muchenje-kamp gaan we missen. Het uitzicht, de vogels ’s ochtends vroeg. Maar ook de campingwinkel, want die had meer dan blikken Lucky Star en smaakloze pastasaus: we hebben er pasta met bolognesesaus gegeten en brood met Gouda en ham. Wat ontbrak was koud bier. Botswana heeft strikte regels voor de verkoop van alcohol.
We fietsen naar de Ngoma Gate. Daar wacht het volgende gesprek.
Zijn jullie niet bang?
Moeten we bang zijn?
Er zitten hier heel veel olifanten, buffels en leeuwen. Waar is jullie begeleidende auto?
Die hebben we niet.
Jullie willen op de fiets naar Kasane? Dat kan niet.
Waarom niet?
Heel simpel. De dieren hier zijn wild en zien jullie als een soort die ze niet kennen. Er kunnen dan drie dingen gebeuren. Ze rennen weg, de vluchtreflex; dat hebben jullie vast al gezien bij springbokken en impala’s. Ze blijven staan, de freezereflex; dat zien jullie bij giraffen. Of ze vallen aan. En een aanval van een olifant, buffel of leeuw overleef je niet, want jij kunt niet zo hard fietsen als die dieren kunnen rennen.
Ze hebben jou al veel eerder gezien en gehoord dan andersom.
We wachten op een pickup en hebben binnen een kwartier een lift. Alles achterin, wij erbij. We rijden over een lange rechte weg door glooiend, dicht bebost landschap. Net als we denken dat we dit wel hadden kunnen fietsen, passeren we de ene olifant na de andere. Het is maar goed dat we geluisterd hebben.
Kasane en de duurste camping ooit
Kasane is geen gewone stad. Hier komen vier landen samen, Botswana, Namibië, Zambia en Zimbabwe, en de plaats bestaat voor het grootste deel uit lodges, campings en safaribedrijven. De grensovergangen naar Zambia en Zimbabwe liggen op een kwartier rijden, de Victoria Falls negentig kilometer verderop. Wie hier is, is hier voor Chobe of op doorreis. Opvallend voor zo’n afgelegen plek is het aantal grote winkels; waarschijnlijk niet voor de toeristen maar voor de grensgangers die hier dagelijks passeren.
Onze eerste keuze om te kamperen blijkt de duurste camping ooit: 85 dollar per persoon, zo’n tachtig euro, weliswaar met een activiteit naar keuze erbij. Met zulke bedragen blijf je nooit zo lang van huis. Maar de service kent geen grenzen: er wordt voor ons net zolang gebeld tot er een lodge met camping is gevonden die wel sloeberprijzen hanteert, zonder dat je in de modder hoeft te staan.
De safaririt
Ankanyang, onze gids en chauffeur van gisteren, haalt ons op. Kort na de Sedudu Gate stoppen we op hoogte en kijken uit over de overstromingsvlakten van de Chobe. Het water staat uitzonderlijk hoog, en dat heeft een bijzondere reden: als de Zambezi genoeg stijgt, stuwt hij het water van de Chobe terug. De rivier stroomt dan tijdelijk de verkeerde kant op, het park in, en zet grote delen van het landschap onder water. Wat we zien is geen rivier meer maar een stelsel van watervlaktes, eilanden en ondergelopen grasland.
We zijn verwend. Van impala’s, koedoes en giraffen worden we iets minder enthousiast dan een week geleden. Op de wensenlijst staan nog buffels, hyena’s en een groep leeuwen. Ankanyang spreekt Setswana met elke collega die hij tegenkomt, en zo hoort hij dat er verderop leeuwen zijn gezien. Hou je goed vast, we gaan even tempo maken. Het volgende halfuur verandert de safaririt in een etappe van Parijs-Dakar: mul zand, bulten, kuilen en modderplassen.
De leeuwen
Een eind verderop staan al een paar voertuigen naar oranje vlekken in de struiken te kijken. Er wordt informatie uitgewisseld, gelachen en afgesproken. Ankanyang rijdt van het pad af, wat verboden is, en zet ons dichter bij de groep. De vlekken blijken vijf leeuwen: vier vrouwtjes en een jong mannetje, slapend en totaal ongeïnteresseerd in de auto.
Het wordt later op de middag. De zon gaat hier om tien over zes onder en Ankanyang weet dat de leeuwen dan actiever worden. Hij weet ook dat het grote mannetje in de buurt moet zijn, en na wat speurwerk vinden we hem onder dichte struiken, op genoeg afstand van de groep om geen last te hebben van het vrouwengedoe.
Niet veel later ligt er een groot vrouwtje langs het pad, half in slaap. Ze gromt af en toe, luistert, roept de groep. Volgens Ankanyang is zij de leider, en dat kan kloppen: bij leeuwen leidt de oudste, meest ervaren vrouw de jacht en houdt zij de groep bij elkaar.
We blijven lang staan, want we hebben de beste plaatsen in het theater. Je kunt veel leren van zo’n grote kat: hoe je je niets aantrekt van je omgeving. Ik word al onrustig van een druppelende kraan.
Ankanyang rijdt terug naar de groep. Ze zijn opgestaan en lopen stuk voor stuk vlak langs de auto. Zolang we in de auto blijven is er niets aan de hand. Wat er gebeurt als je uitstapt laten we maar aan de verbeelding over. Dit is een echte lion day geworden.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Botswana ›Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Botswana. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering48. Het luipaard op het pad in Chobe
Volgende aflevering ›50. De mislukte nachtsafariSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
2 comments
Mooi beschreven, schitterende foto’s!
Dank je wel! Fijn dat de verhalen en foto’s nog steeds worden gewaardeerd