Onze stop langs de Zambezi krijgt geen topvermelding. Maar bij het opstaan schijnt de zon door de bomen. De halve camping stond gisteren nog onder water en de lucht was dagenlang grijs; nu niet meer. Een mooie dag om naar Botswana te gaan. De combinatie van vocht en warmte zorgt direct voor een hoge luchtvochtigheid. Kleren worden niet meer droog. In de tent hangt een geur die we liever niet verder omschrijven.
We rijden terug naar de B8. Wat een verschil als de zon alles beschijnt. Het landschap heeft weer kleur, de vegetatie is uitbundig, er groeien bloemen langs de weg en in het ondergelopen land weerkaatsen grote bomen in het water. Naar de grens met Botswana is het zo’n 70 kilometer. Koeien maken hier de dienst uit, grote kuddes, samen met hun herders.
Een leven dat wij niet meer kennen
Terwijl we fietsen mijmeren we over de afgelopen weken. Dit Afrikaanse leven is kleinschalig: kleine nederzettingen met hutten, kleine akkers die gemeenschappelijk worden bewerkt, een kraal om het vee te beschermen en een omheining rond de hutten tegen wilde dieren. Op het Nederlandse platteland was zo’n beeld tot in de jaren zestig ook nog gewoon, tot de ruilverkaveling en de schaalvergroting er in ongeveer één generatie een einde aan maakten.
Wat we ook leren: wat oma zei wanneer we klaagden dat we honger hadden, de kindjes in Afrika hebben honger, klopt gewoon. Veel kinderen roepen als we passeren “I’m hungry” en wrijven over hun buik. Of ze het menen durven we te betwijfelen. Maar we begrijpen best dat ze weleens iets anders willen dan de maïs- of gierstpap die hier bij vrijwel elke maaltijd op tafel staat, met bonen, sardientjes uit blik of gedroogde vis ernaast als het meezit.
De grens
De Chobe vormt de grens tussen Namibië en Botswana, en dit is de meest ontspannen grensovergang die ik ooit heb meegemaakt. Geen rij bij het loket. We geven ons paspoort, schrijven onze gegevens in een boek waarvan iemand straks de taak heeft mijn handschrift te ontcijferen, krijgen een uitreisstempel en horen: “Thank you, see you next time.”
We steken de brug over. Halverwege zit een grote visarend in een dode boom. Aan de overkant gaat de oever steil omhoog: de lage overstromingsvlakte van Namibië maakt plaats voor de hogere, drogere oever van Botswana. Het hoogteverschil is klein, maar zichtbaar, en in het regenseizoen bepaalt het waar de dieren kunnen komen.
Aan de Botswaanse kant volgt de douane. We rijden door een bak met ontsmettingsmiddel voor de banden en deppen onze schoenzolen in een andere bak. Dan het loket.
Hoe lang blijven jullie? Waar gaan jullie naartoe? En wat is het kenteken?
We hebben geen kenteken. We zijn op de fiets.
Ja, maar wat is het kenteken van de motorcycle?
Nee, we zijn echt op de fiets. Geen kenteken.
Altijd handig, zo’n formulier met meerkeuzeopties als het juiste antwoord er niet tussen staat.
En dat was het. “Passen jullie op voor de olifanten? Er zijn er heel veel!” We zijn benieuwd. We zijn in Botswana, we kunnen gewoon Engels blijven praten en we blijven links rijden.
Botswana
We rijden omhoog naar de hogere oever. Direct zien we bavianen, en overal reusachtige baobabs met dikke, knoestige stammen en dunne kale takken die omhoog steken als wortelstelsels. De vegetatie is anders dan aan de Namibische kant: opener, meer bomen, minder struikgewas. Wat het beeld bepaalt zijn de paraplu-acacia’s, met hun platte kronen en fijn geveerd blad dat op varens lijkt.
We slaan af naar het westen. Op minder dan tien kilometer van de grensovergang liggen campings aan de Chobe. In de droge tijd is dit een heel ander landschap; de Chobe is dan niet eens een doorlopende rivier. Nu kijken we uit over een eindeloze waterplas met bomen als eilanden en grote oppervlakten ondergelopen grasland.
Het zou zomaar kunnen dat dit de seizoensmigratie verstoort. Er is niet alleen geen reden om van het zuiden naar het noorden te trekken, deze waterzee is misschien ook te breed en te diep om over te steken. Als die theorie klopt, moeten we hier onze kansen benutten.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Botswana ›Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Botswana. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering46. Aan de oever van de Zambezi
Volgende aflevering ›48. Het luipaard op het pad in ChobeSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
2 comments
adembenemend verslag….fijn om als lezer te leren en mee te kunnen reizen!
Fijn dag het gewaardeerd blijft worden en dat het voor de lezer thuis niet saai wordt.