De mislukte nachtsafari

Blauwe koepeltent op een zandige campsite tussen acaciabomen bij zonsondergang, met een traditionele rondavel op de achtergrondAlle foto’s uit Botswana ›

Er zijn dagen waarvan de verwachtingen zo hoog zijn dat het eigenlijk alleen maar tegen kan vallen. Dat weten we ’s ochtends nog niet, als we om zes uur worden gewekt door een groep motorrijders die niet geïnteresseerd is in onze lege agenda.

Vanavond om half zeven staat een nachtsafari gepland: buffels, hyena’s en misschien een leeuw. Honderd procent kans, zegt Ankanyang. Ik wil vooral graag hyena’s zien. We hebben ze de afgelopen weken vaak gehoord en ze hebben een reputatie, maar ik weet niet hoe groot ze zijn, of je ze van dichtbij kunt zien, en hoe ze zich als groep gedragen.

Tot die tijd is er weinig te doen. We proberen het vierlandenpunt op de fiets te bereiken, waar Botswana, Namibië, Zambia en Zimbabwe elkaar raken. Dat lukt niet: je komt er niet zonder de brug naar Zambia te nemen, en daarvoor moet je het land uit. We lunchen bij Debonairs Pizza, want de Hungry Lion is de McDonald’s van zuidelijk Afrika. Daarna staren we over het water. Na een uur verveelt dat ook.

Om zes uur kleurt de zonsondergang oranje, met wolken die oplichten alsof ze van binnenuit branden. We staan klaar. Ankanyang is vertraagd. Het wordt zeven uur. We lopen naar de afslag om verdere vertraging te voorkomen. Geen auto. Om kwart voor acht komt hij aanrijden als passagier in een andere wagen: zijn eigen auto is stuk. Stap in, we gaan beginnen.

In plaats van met z’n tweeën rijden we nu mee met een stel bekenden van hem, een aardedonker bos in, richting Zimbabwe. Door onze gedachten spookt dat het interessant is om met een paar onbekenden een donker bos in te rijden. Een perfecte plek voor een perfecte beroving. Maar waarom zouden ze? We zijn hier voor hyena’s en buffels, niet voor die twijfel.

Elephant Alley

Het grensgebied hier heet Elephant Alley, een corridor tussen Chobe National Park en Hwange National Park in Zimbabwe. Er staan geen hekken, alleen paaltjes, en die houden geen dier tegen en ons ook niet.

Honderd procent kans op buffels, was de belofte.

Die zien we, een paar seconden lang. Er wordt te hard gepraat en te onrustig met zaklampen gezwaaid; de buffels zijn weg voordat ik de camera aan mijn oog heb. Daarna volgen we pootafdrukken van hyena’s over een pad waar we twee keer vast komen te zitten. Uitstappen in het donker om te duwen. In de lichtbundel staan zebra’s te kijken, verderop grazen gnoes en impala’s alsof er niets aan de hand is.

Gisteren scheurden we nog door Chobe na het leeuwenavontuur en moesten we onderweg olifanten ontwijken. Zelfs in de straten van Kasane lopen ze. Maar hier, op de plek waar het moet gebeuren, blijft het stil.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig