We gaan naar Zimbabwe. Kasane is ook een verzamelplaats voor zwaar vrachtverkeer tussen Zambia, Zimbabwe en Botswana. Overal staan vrachtwagens geparkeerd, een contrast met de positie van dit gebied als een van de belangrijkste wildlifecorridors van Afrika.
De grensovergang aan de Botswaanse kant is in een flits voorbij. Graag een stempel op een lege pagina; de duimen gaan omhoog als we zeggen dat we op de fiets zijn. Een paar honderd meter verder de Zimbabwaanse loketten, met een langere rij van toeristen in busjes. We hebben gisteren al een e-visum aangevraagd, dertig dollar per persoon. Paspoort gescand, visum herkend, stempel erin. Veel plezier in Zimbabwe, mannen.
Naar Victoria Falls is het 71 kilometer door Zambezi National Park, dat langs de noordoever van de Zambezi ligt en waar de weg dwars door snijdt. Iedereen die we spreken is verbaasd dat we in Afrika fietsen en vraagt of we het niet eng vinden, met al die dieren en misschien ook enge mensen. Hier, waar het een gegeven is, neemt niemand ons apart. Geen ranger, geen voorwaarden. Gewoon 71 kilometer door een nationaal park in Zimbabwe.
De weg door het Zambezi National Park
Dieren zien we nauwelijks. Wat we wel zien zijn vrachtwagens. Dubbele lorries vol erts, diepladers met staal, hard rijdend en zonder gas inhouden. Vaak maken ze een boog om ons heen, vaak ook niet. Dit is het enige waar ik echt bang voor ben als ik fiets. Niet de olifanten, niet de leeuwen. De vrachtwagens.
Met een lompe chauffeur aan het stuur is een vrachtwagen een moordwapen.
Dat je voor olifanten minder bang hoeft te zijn dan iedereen denkt, blijkt als we een kudde passeren. Maurits heeft niets door en fietst gewoon door. Ik stop en observeer. Ze eten rustig verder. Als ik langzaam voorbij fiets lopen ze snel dieper het bos in. Dan getrompetter van de andere kant van de weg. Ik denk erover om naast mijn fiets te gaan lopen, maar zie niets. Het spannende moment trekt voorbij. Daarna krimp ik ineen als er weer een zware vrachtwagen passeert.
Victoria Falls
Victoria Falls is een toeristendorp naast de beroemde watervallen, die we morgen bezoeken. Hiermee hebben we deel vier van onze reis volbracht. Vanaf de camping zien we de waterdamp omhoog komen; de hoeveelheid water moet gigantisch zijn, want een dreunend geluid vult continu de achtergrond. Vijf meter van mijn tent staat een groot hek, en daarachter sloopt een kudde olifanten rustig de bomen.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Zimbabwe ›Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Zimbabwe. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering50. De mislukte nachtsafari
Volgende aflevering ›52. Mosi-oa-Tunya: de rook die dondertSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.
2 comments
Gelukkig heeft Nederland fietspaden….brrr gruwelijk hoor die vrachtwagens…
Een wereld zonder vrachtwagens zou erg fijn zijn. Maar ik ben bang dat dat nooit meer gaat gebeuren