We hebben een luxe probleem. We hebben tijd. Nog een dag blijven in Olifantsrus, of terugrijden naar het oosten van Etosha. Daar waren we het meest onder de indruk en daar liggen onze beste kansen op leeuwen, olifanten en hyena’s. We hoeven er niet lang over na te denken. We rijden terug naar Namutoni.
Terug naar het oosten van Etosha
Het is een totaal andere dag dan gisteren. Strakblauwe lucht, geen spoor van regen. Voor ons ligt ruim 300 kilometer, en we verlaten het park niet. Die maat is geen toeval: de dieren leggen hier grote afstanden af tussen water en voedsel, en met minder ruimte zou het niet werken.
Met zulke afstanden moet je plannen. Tanken betekent het park uit en daarna weer naar binnen. Bij de ingang worden we gecontroleerd. Plastic zakken zijn verboden, dus campers moeten hun deuren openen. Wij worden zonder veel vragen doorgelaten: zonder camper gaan ze ervan uit dat we in een lodge slapen en in een restaurant eten. De campings blijken inmiddels vol. Ik probeer te bellen, krijg iemand aan de lijn en hoor alleen dat alles bezet is. De verbinding valt weg voordat ik iets kan vragen. We negeren het probleem en rijden door.
De eerste uren vliegen voorbij. Waar het gisteren stil was, is het landschap nu gevuld. Springbokken en zebra’s staan overal. Op de vlaktes kun je kilometers ver kijken; dieren bewegen in alle richtingen, sommige dicht langs de weg, andere als stippen aan de horizon. Zebra’s reageren alert als we naderen: kop omhoog, soms met opgetrokken lip om geuren beter op te nemen.
Tussen Okaukuejo en Halali verandert het beeld opnieuw. Waar we net nog dieren in overvloed zagen, is het hier leeg. Op een paar springbokken en een koedoe na zien we niets. Rechts ligt de eindeloze witte vlakte van de Etosha Pan. Eén gnoe staat alleen in het landschap. Het voelt als een leeg decor.
Een leeuw op de weg
Midden op het asfalt ligt iets. Eerst denk ik aan een dood dier. Dan beweegt er een oor.
Er staan auto’s stil. Geen karkas, maar een leeuw. En niet één: twee mannetjes. Ze liggen tegen elkaar aan, half over elkaar heen, alsof ze geen betere plek konden bedenken dan precies hier. Waarschijnlijk twee verwante mannetjes, maar zeker weten doen we het niet. Motoren draaien, camera’s klikken, wij staan ertussen. De leeuwen geven geen sjoege.
Tot het genoeg is. Eén van de twee staat op en loopt een paar meter het gras in. De ander volgt even later. Een paar seconden kijken ze recht onze kant op. Dan gaan ze liggen en blijft er alleen een oranje vlek in het hoge gras zichtbaar. We kijken elkaar aan. Dit was vanochtend een goede beslissing.
Op de camping blijkt er, zoals zo vaak, toch nog plek te zijn. Het is voller dan we willen, en dat nemen we voor lief. Zonder stroom kan er ineens veel.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Namibië ›Waar deze dag ligt
Fietsreis door zuidelijk Afrika, nu in Namibië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering32. Regen en olifanten in Etosha
Volgende aflevering ›34. Elephant drive in Etosha: tussen geschiedenis en wilde dierenSpring naar een andere aflevering
- 30. Zebra’s, gnoes en onweer in Etosha
- 31. Modder en gemiste kansen in Etosha
- 32. Regen en olifanten in Etosha
- 33. Leeuwen op de weg in Etosha
- 34. Elephant drive in Etosha: tussen geschiedenis en wilde dieren
- 35. Op naar de Zambezi-regio: van droge vlaktes naar wetlands
- 36. Fietsen langs de Okavango: het dagelijks leven in noordelijk Namibië
- Alle 68 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.