We hebben een luxe probleem. We hebben tijd. Nog een dag blijven in Olifantsrus of terugrijden naar het oosten van Etosha National Park. Daar waren we eerder het meest onder de indruk en daar liggen onze beste kansen op leeuwen, olifanten en hyena’s. We hoeven er niet lang over na te denken. We rijden terug naar Namutoni.
Terug naar het oosten van Etosha
Het is een totaal andere dag dan gisteren. Strakblauwe lucht, geen spoor van regen. Voor ons ligt ruim 300 kilometer door het park. Dat zegt iets over de schaal van Etosha National Park.
Dat het park juist hier ligt, heeft alles te maken met de Etosha Pan: een enorme zoutvlakte die in het regenseizoen tijdelijk water vasthoudt. In een verder droog gebied trekt dat water dieren van grote afstand aan. Rond de pan ontstaan natuurlijke verzamelpunten waar prooidieren en roofdieren elkaar ontmoeten.
Waarom Etosha zo groot is
Het gebied werd in 1907 door de Duitse koloniale overheid uitgeroepen tot beschermd gebied, aanvankelijk vooral om jacht te reguleren. Later werd de omvang aangepast tot de huidige grenzen, waarbij het park bewust groot werd gehouden. Niet om indruk te maken, maar omdat dieren hier grote afstanden afleggen tussen water en voedsel. Zonder die ruimte zou het ecosysteem simpelweg niet functioneren. De enorme zoutpan vormt nog altijd het hart van het park en bepaalt waar dieren zich verzamelen.
Met deze afstanden moet je plannen. Tanken betekent het park uit, en daarna weer naar binnen. Bij de ingang worden we gecontroleerd. Plastic zakken zijn verboden, dus campers moeten hun deuren openen. Wij worden zonder veel vragen doorgelaten. Zonder camper gaan ze er van uit dat we in een lodge slqpen en in een restaurants eten. De campings blijken inmiddels vol. Ik probeer te bellen, krijg iemand aan de lijn en hoor alleen dat alles bezet is. De verbinding valt weg voordat ik iets kan vragen. We negeren het probleem en rijden door.
De eerste uren vliegen voorbij. Waar het gisteren nog stil was, lijkt het landschap nu gevuld. Springbokken en zebra’s staan overal. Op de vlaktes kun je kilometers ver kijken. Dieren bewegen in alle richtingen, sommige dicht langs de weg, andere als stippen aan de horizon. Zebra’s reageren alert als we naderen. Kop omhoog, soms met opgetrokken lip om geuren beter op te nemen.
Tussen Okaukuejo en Halali verandert het beeld opnieuw. Waar we net nog dieren in overvloed zagen, is het hier leeg. Op een paar springbokken en een koedoe na zien we niets. Rechts ligt de eindeloze witte vlakte van de Etosha Pan. Eén gnoe staat alleen in het landschap. Het voelt als een leeg decor.
Een leeuw op de weg
Dan staan er ineens auto’s stil op de weg. Midden op het asfalt ligt iets. Eerst denk ik aan een dood dier. Dan beweegt er een oor. Geen karkas, maar een leeuw. En niet één. Twee mannetjes.Ze liggen tegen elkaar aan, half over elkaar heen, alsof ze geen betere plek konden bedenken dan precies hier. Waarschijnlijk twee verwante mannetjes, maar zeker weten doen we het niet. Op de weg, in het zicht van iedereen. Auto’s stoppen, motoren draaien. Wij staan ertussen, camera’s klikken. De leeuwen geven geen sjoege.
Tot het genoeg is. Eén van de twee staat op en loopt een paar meter het gras in. De ander volgt even later. Voor een paar seconden kijken ze recht onze kant op. Dan gaan ze liggen en blijft er alleen een oranje vlek zichtbaar in het hoge gras. We kijken elkaar aan. Dit was vanochtend een goede beslissing. De hele dag gereden, honderden kilometers verder, en precies op het einde van de dag liggen daar twee leeuwen op de weg. Soms lijkt alles te kloppen.
Op de camping blijkt er, zoals zo vaak, toch nog plek te zijn. Zonder elektriciteit kan er ineens veel. Het is druk, voller dan we willen, maar dat nemen we voor lief. Voor de dieren zijn we hier, niet voor de campings.