Grensovergang Senegal-Gambia: op de fiets naar Basse

De eigenaar van het hotel in Vélingara is praatgraag, intelligent en bereisd. Ik beschrijf hem de kinderen in witte lompen van gisteren. Dat zijn talibés, zegt hij: leerlingen die bij een maraboet wonen, een religieuze leermeester, en die koranonderwijs krijgen. Dagelijks bedelen hoort bij de opleiding; wat ze ophalen dragen ze af. Sommige maraboets nemen die zorgplicht serieus, zegt hij, andere houden er een verdienmodel op na. Hij heeft er zelf ook geen goed woord voor over.

In de stad zigzaggen we door de drukte, slaan proviand in en worden aangesproken door kinderen met lege plastic bakjes chocopasta. Als ze niets krijgen, druipen ze opvallend snel af. Soms delen we een zakje chips uit, maar dat werkt als een magneet: binnen no time staat de volgende lichting klaar. Dweilen met de kraan open.

Grensformaliteiten en gezondheidschecks

De grensovergang tussen Senegal en Gambia is opnieuw verrassend ontspannen. We komen aanfietsen, leveren onze paspoorten in en nemen plaats op een bankje. Voor ons is er een busje vol vrouwen in kleurrijke jurken; na een kwartier worden we binnengeroepen, krijgen een stempel en mogen door.

Dit keer volgt er nog een extra stap: een gezondheidscheck met temperatuurmeting, waarbij ik even blij ben dat Mette ’s ochtends preventief een paracetamol heeft geslikt. Daarna volgt een gesprek met een douanier, in de praktijk vooral bedoeld om te vragen wat we van Gambia vinden en waar we naartoe gaan. Er wordt gelachen.

In Senegal wordt alles met de hand genoteerd in een groot boek; in Gambia worden paspoorten gescand, foto’s gemaakt en vingerafdrukken genomen.

Tot slot het kantoor voor het gelekoortsvaccinatieboekje. Voor het eerst deze reis wordt dat daadwerkelijk bekeken.

Excel bij het zwembad

In Basse slapen we in het Triple K Hotel. De deuren passen niet in de kozijnen, een deurklink laat zich moeiteloos lostrekken, de airco doet niets en de stekker van de koelkast weigert categorisch in het stopcontact te passen. Niemand die zich daar druk over maakt. Voor zo’n tien euro per nacht hebben wij dat recht eigenlijk ook niet.

Bonus: er is een zwembad. Mette ligt te lezen op bed; ik zit aan een tafel bij het water te werken, samen met een paar locals die dit ook als kantoor gebruiken. Ze zijn financieel adviseur en werken in Excel. Ik moet toevallig ook een Excel-rapportage maken. Voor even zijn we collega’s.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig