De wekker gaat om kwart over zeven, en voor het eerst stappen we op onder een strakblauwe hemel; zo’n mooie dag hebben we nog niet gehad. We volgen de rivier en de spoorlijn naar Chernivtsi. Het land verandert: minder Lada’s, paard-en-wagen verdwijnt uit het straatbeeld, houten huizen worden schaars en de tinnen versieringen zijn niet meer de regel. De Karpaten met hun Hoetsoelencultuur liggen definitief achter ons. Onderweg drinken we koffie bij een busstation; het wisselgeld bestaat uit een paar zuurtjes, en een oud vrouwtje slaat een kruis voor onze behouden tocht.
Een stad met een Habsburgs verleden
Chernivtsi is een grote stad, en het verkeer is er een stuk asocialer; over de kasseien rijden trolleybussen. Het verrassend mooie centrum bereiken we via een gladde klim. De gebouwen langs de brede, met bomen omzoomde boulevards wijzen op een rijk verleden, toen de stad bij het Habsburgse rijk hoorde. Het meest in het oog springt de universiteit, een neobyzantijnse creatie van de Tsjechische architect Josef Hlávka. In het grote stadspark komt de hele stad samen, jong en oud op hoge hakken, met bier en sjasliek op terrassen waar de bediening goed Engels spreekt. Studenten houden deze stad op de been; zonder hen zou er weinig toekomst zijn.
Het wisselgeld bestaat uit een paar zuurtjes, en een oud vrouwtje slaat een kruis voor onze behouden tocht.
Wat de vuilnisbak te bieden heeft
Opvallend is het grote aantal bedelende oude vrouwen, dat de karige opbrengst lijkt aan te vullen met wat de vuilnisbakken bieden. Het is naar om te zien. Dit is vermoedelijk de generatie die haar mannen verloor aan de Tweede Wereldoorlog of de Goelag, en wier pensioen met de val van de Sovjet-Unie verdampte; noodgedwongen vullen ze hun laatste jaren zo. Voor 280 UAH, zo’n €29, vinden we vlak op de hoek een mooie hotelkamer, met de fietsen veilig in de afgesloten tuin.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering35. Naar Kosiv: kerken zonder tal en een beer in een kooi5 juni 2010
Volgende aflevering ›37. Klaprozen en het kasteel van Khotyn7 juni 2010Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.