Klaprozen en het kasteel van Khotyn

In het hotel kunnen we niet ontbijten, en nergens is een terras open of vers brood te krijgen; op maandag zijn de bakkerijen dicht. Noodgedwongen ontbijten we met koekjes en koffie en fietsen door het drukke verkeer de stad uit, die met haar stoffige, licht smogige zomerlucht aan Boedapest doet denken. De eerste veertig kilometer zijn zwaar door de steile heuvels, en de bebouwing houdt niet op: het ene lintdorp gaat over in het volgende. Het is maandag, dus iedereen is met schoffel, zeis of hark op het land. Voor het eerst rijden we door graanvelden, op sommige plekken compleet rood van de klaprozen.

Een kasteel boven de Dnjestr

Langs de weg naar Khotyn worden kersen en kvas verkocht, en populieren geven schaduw; elke opening in de bomenrij is een doorkijkje naar het glooiende boerenland. In Khotyn bezoeken we het kasteel dat hoog boven de brede, bruine Dnjestr uitkijkt, met afstand het indrukwekkendste dat we ooit zagen. De bouw begon in de late middeleeuwen, met latere uitbreidingen, en het fort heeft in talloze films model gestaan; door renovatie kunnen we er niet overal rondlopen.

Het indrukwekkendste kasteel dat we ooit zagen, hoog boven de brede, bruine Dnjestr.

De eerste medefietser

Voorbij Khotyn komen we onze eerste medefietser tegen, een Engelse die ook naar Odessa gaat en daarna door wil naar China; zij neemt de route door Moldavië, precies de andere kant op. We steken de Dnjestr over naar Kamianets-Podilskyi, over een brede weg met een vluchtstrook om uit te wijken voor vrachtwagens. De entree is indrukwekkend: over een brede weg tussen grauwe Sovjetblokken, dan over de vijftig meter diepe kloof van de Smotrytsj, met op de heuvels de rokende schoorstenen van de zware industrie. We nemen een kamer in het lelijke maar comfortabele 7 Days-hotel, op de negende etage met uitzicht over de historische stad; diner en ontbijt zitten er verplicht bij.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.