Irkutsk, het Parijs van Siberië dat tegenvalt

Op 5.200 kilometer van Moskou rijdt de trein Irkutsk binnen, hoofdstad van de gelijknamige oblast, aan de Angara tussen het stuwmeer en het Baikalmeer. Het is vroeg, maar het kwik staat al boven de dertig graden, geen weer om met een zware rugtas door een onbekende stad te zeulen. We stoppen onze spullen in een kluis op het station om zonder zware rugtas een hotel te zoeken, en worden bij de eerste twee meteen geweigerd. Pas in hotel Arena vinden we een kamer, voor 600 roebel (€18) per nacht.

Het Parijs van Siberië

Na een pivo op een pleintje verkennen we de stad. Irkutsk oogt mooi: houten huizen tussen veel groen, en langs de brede lanen gebouwen met Europese architectuur, opgetrokken in de bloeitijd toen er eind negentiende eeuw goud werd gevonden. De bijnaam “Parijs van Siberië” vinden we wat veel eer. Veel is er niet te doen: de centrale markt wordt afgebroken, cafés zijn zeldzaam, en zelfs langs de Angara is op deze zwoele zaterdagavond niemand te zien, op een enkele skater na.

Met hulp naar het Baikalmeer

De boot naar Bolshie Koty blijkt volgeboekt. Het is een Raketa, een Sovjet-draagvleugelboot die op zijn vleugels half boven het water uit komt, strak en torpedo-achtig; juist die overtocht leek ons spannend, dus de afzegging valt tegen. Het wordt de bus naar Listvyanka, zestig kilometer verderop. Een Russische vrouw bij de halte grijpt de kans om Engels te oefenen aan en neemt ons de hele dag op sleeptouw: bus in, bus uit, tram in, tram uit, tot we op het juiste busstation staan, waar de bus pas om half drie vertrekt. Voor 60 roebel (€1,80) kopen we twee kaartjes.

Al die tijd blijft onze nieuwe vriendin staan; op de grond zitten kan niet, want daar krijg je naar verluidt blaasontsteking van.

Zonder haar hadden we het sneller voor elkaar gekregen, maar dan hadden we ook geen uren met een Russin kunnen praten. Na anderhalf uur in een te volle, te warme bus die de heuvels amper aankan, rijden we Listvyanka binnen.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.