Mosi-oa-Tunya: de rook die dondert

Eenpersoonstent op een grasveld bij vroege ochtendzon, met silhouet van bomen en een omheining op de achtergrond

’s Nachts hoor je het al: een monotoon dreunen op minder dan een kilometer van de tent. Bij het eerste ochtendlicht zie ik de nevelwolk, oranje aangelicht door de opkomende zon. Zelfs mijn tent zit onder de druppels.

Rustig ontbijten lukt niet. We worden belegerd door een troep vervetapen die maar één ding willen: al ons eten. Even niet opletten en er komt er een van links, van rechts of van boven. Continu loerend op kansen en vluchtwegen. Of ze samenwerken of dat het ieder voor zich is, blijft onduidelijk.

Hoogwater

De poorten gaan om zes uur open, wij lopen er om negen uur naartoe. Toegang kost 59 dollar per persoon voor buitenlandse bezoekers. Victoria Falls is een toeristendorp, wat betekent dat er veel toeristenspullen worden verkocht en dat er veel mensen zijn die geld willen wisselen, beeldjes verkopen, een tour regelen of gids willen spelen. Als we dat allemaal niet willen, zijn ze ook tevreden met één of twee dollar. Wij zijn hier niet de doelgroep.

Bij het informatiebord blijkt er een route langs een reeks uitzichtpunten te lopen. Uitzicht is het woord niet. Het water buldert de kloof in en de nevel die daaruit opstijgt sluit alles af. Wat we krijgen is een moesson: langs de rand groeit door de permanente spray een strook regenwoud met orchideeën, varens en lelies, allemaal continu nat. Droog blijven is geen optie. We lachen en roepen van puur plezier, en zien niets.

Dat er nu zo weinig te zien is, komt doordat er zo veel water is. Er stroomt 3.800 kubieke meter per seconde over de rand, bijna zeventig procent meer dan vorig jaar op dezelfde datum, na een seizoen met zware regens in het achterland. De Rijn voert bij Lobith gemiddeld 2.200 kubieke meter per seconde. Dat alles gaat hier over een rand van 1.708 meter, zeventig tot honderd meter naar beneden.

Twee rondes

We horen dat het zicht ’s middags beter kan worden: de sterkere zon verdampt meer nevel en de wind die dan opsteekt blaast de rest terug de rivier op. Een paar uur zitten we in het restaurant binnen de hekken en drogen we op. Dan besluiten we tot ronde twee.

Uitzicht of niet, dit is spectaculair.

Goed besluit. We worden opnieuw doorweekt en moeten slagregens trotseren, maar nu zien we het. Het vallende water is zo krachtig dat het een tweede waterval in de lucht maakt: tien meter naast de kloof regent het hard, een meter verderop loopt een scherpe grens en schijnt de zon.

De schaal wordt pas duidelijk als je de hele breedte hebt gelopen, van links naar rechts. Als we bij het laatste uitzichtpunt staan en de camera geen water meer kan verduren, vinden we het mooi geweest.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig