Het regent, maar we zitten in een fijn pension met een lieve gastvrouw, en het uitgebreide ontbijt van gebakken eieren en zoete broodjes maakt veel goed. Met de thermosfles vol heet water en de flessen vol kraanwater (in Slowakije kan dat zonder problemen) gaan we op pad onder een egaal grijze hemel. Het stuk tot Vitanová is saai, op één ding na: de stuwdam in de Orava die we oversteken. Het waterpeil is zo gevaarlijk hoog gestegen dat de overstort maximaal wordt benut; met tientallen kubieke meters per seconde kolkt het water omlaag, en op de dam voelen we de laagfrequente trillingen van al dat geweld.
Sneeuw boven de duizend meter
Vanaf Vitanová volgen we de Oravská cyklomagistrála, gestaag klimmend door dennenbos, met beekjes die langs en onder de weg stromen. Hoe hoger we komen, hoe helderder het water en hoe kouder de lucht; bij elke uitademing verlaten wolken damp onze longen. We klimmen met percentages tot 17 procent. De velden langs de weg zijn wit van verse sneeuw, alsof we een winterfietstocht maken, iets wat toch echt niet de bedoeling was. De hellingen boven de duizend meter liggen onder een laag sneeuw, en de toppen van de Hoge Tatra, die hier links zouden moeten opdoemen, blijven achter de eeuwige bewolking, waar we langzaamaan genoeg van hebben.
De velden langs de weg zijn wit van verse sneeuw, alsof we een winterfietstocht maken.
De kloof waar het pad ophoudt
In Zuberec lunchen we met de locals: gekookte aardappelen en gevulde paprika, de daghap voor €3. De meesten betalen met lunchbonnen, maaltijdcheques die werkgevers wettelijk moeten verstrekken en die twee derde van de rekening dekken; een stevige warme maaltijd tussen de middag is voor een fietser sowieso praktischer dan ’s avonds. Daarna klimmen en nog eens klimmen, tot we rechts afdalen naar de Kvačianska dolina. We rijden door Huty, een dorp met houten huizen en bloemen op de graven, en aan het eind gaat de verharde weg over in gravel. Naarmate we dieper de kloof in komen, wordt het pad slechter en worden de rotswanden en watervallen hoger. Een paar keer moeten we afstappen om de fietsen over weggespoelde stukken te tillen. Landschappelijk is het schitterend, maar een gemakkelijk fietspad kun je dit met geen mogelijkheid noemen.