een kaalgeslagen hoge tatra

Kale dode dennenbomen silhouet tegen een blauwe lucht met wolken in de Vysoké Tatry, Slowakije

Slowakije, Vysoké Tatry – We worden bozer en bozer, naarmate we meer verwoesting zien in de Vysoké Tatry

Aan het eind van de kloof maakt het egale grijs plaats voor stukken blauw. De afdaling naar Liptovská Mara is lang en ontspannen, de temperatuur klimt van negen naar vijftien graden, en voor het eerst in ruim een week zien we de zon. Langs de weg staan de appelbomen in bloei en bloeit het koolzaad fel geel. We durven nauwelijks te geloven dat het slechte weer achter ons ligt. Voor het eerst fietsen we over rustige wegen zonder auto’s, en het verschil is direct voelbaar: er bestaat een rechtstreeks verband tussen de afwezigheid van vrachtverkeer en het plezier op de fiets.

Het hoogste punt van de reis

Na Liptovský Mikuláš, een langgerekte industriestad waar het socialisme nog in de grauwe flats en stinkende fabrieken zit, begint een klim van veertig kilometer door donkere dennenbossen naar de voet van de Hoge Tatra. Met 1.325 meter zetten we een persoonlijk record voor deze reis. Maar hoe hoger we komen, hoe meer bomen er niet meer staan. Over grote oppervlakten is alles kaalgeslagen.

Geen hebzucht, maar ongeluk

Op de afdaling tussen Štrbské Pleso en Starý Smokovec is er niets dat het zicht op de besneeuwde toppen belemmert; links steekt Gerlachovský štít omhoog, met 2.654 meter de hoogste van de Karpaten. Normaal zouden we juichen bij zo’n vrij uitzicht onder een blauwe hemel, maar hier worden we alleen maar bozer. De voormalige wandelpaden lopen door een woestenij van stronken en wortels, alsof er een bom is ontploft. Zo kwaad dat we verhaal halen bij het informatiecentrum in Starý Smokovec, waar we te horen krijgen dat een orkaan in 2004 alle bomen als luciferhoutjes heeft omgeblazen. Onze woede op de mensen was dus onterecht.

Er is hier geen sprake van hebzucht, maar van ongeluk.

We kamperen op camping Tatranec, €5, met €11 voor het avondeten. Onze aanwezigheid haalt de gemiddelde leeftijd voor geen meter omlaag: bejaarden in overvloed, in grote campers die in een georganiseerde colonne door Oost-Europa rijden. Gezelligheid troef, maar na het eten snel de eigen caravan in, voor de buis. De schotelantenne is niet voor niets mee.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig