Fietsen naar Sédhiou: de kledingverkoper uit Mali

De ochtend is onverwacht koel, wat voor iemand met koorts dubbel welkom is. In het ochtendlicht ziet het bos er anders uit dan gisteren: schuine schaduwen over de weg, dauw op het struikgewas en een veelstemmig vogelkoor uit de boomkruinen. Na Marsassoum houdt dat op; het bos wijkt, de zon staat al hoger dan de bomen en de temperatuur loopt snel op.

Een wedstrijdje en een marktplaats

Onderweg komen we een paar lokale fietsers tegen die het zichtbaar moeilijk verkroppen dat wij hen voorbijrijden. Ze zetten aan, hun fietsen rammelen, maar de wil is er. We doen vrolijk mee met het kleine wedstrijdje, wat vooral veel gelach oplevert. Marsassoum is een drukke marktplaats en een knooppunt voor de regio. Taxi-brousse-busjes staan volgeladen op de laatste passagiers te wachten en handelswaar vult de stoffige straten. We slaan hier fruit, water en brood in voor de rest van de dag.

De kledingverkoper uit Mali

Tegenwind, maar die voelt in de hitte meer als verkoeling. Een groep bavianen steekt voor ons de weg over. Even later sluit een fietser bij ons aan. Hij verkoopt kleding, komt uit Mali en rijdt elke dag dezelfde ronde langs de dorpen.

Dat hij hier zit is minder toevallig dan het lijkt. Mali is een binnenland zonder kust en zonder havens, en Malinese handelaren werken al generaties de hele regio af, tot aan de Atlantische kust toe. Binnen de West-Afrikaanse gemeenschap kan dat zonder visum: je stapt de grens over en gaat verder.

Hij heeft geen water bij zich. Niet vergeten, gewoon niet meegenomen, op een dag die richting de 37 graden gaat. We fietsen een stuk samen op en stoppen voor een praatje en een drinkpauze. Hij is oprecht blij met de fles water die ik hem geef en met het zakje chips dat we delen.

De lege verpakking gooit hij achteloos weg; ik stop die weer in mijn tas. Geen zin om belerend te doen.

Een brandweerman en oude kip

Sédhiou oogt groter en iets beter ontwikkeld dan veel plekken die we eerder zagen: een groot ziekenhuis en opvallend veel apotheken, wat goed uitkomt want we hebben paracetamol nodig. We belanden bij Chez Nous, voor 28.000 CFA, zo’n 42 euro, een kamer die al jaren geen onderhoud heeft gehad. Het matras en het kussen zijn goed, en op dit moment is dat genoeg.

Voor het eten fiets ik naar de haven, op zoek naar een biertje. Bij de accommodatie hadden ze het niet en werd er vaag naar een onbekende plek gewezen. Ik vind een restaurant dat wel bier verkoopt, maar wisselen van een biljet van 10.000 CFA lukt niet. Er wordt niemand op pad gestuurd, er wordt niets voorgesteld en niemand zegt dat het niet gaat lukken. Men wacht af tot ik zelf vertrek. Daarmee is het probleem inderdaad opgelost.

Het restaurant in de buurt serveert pas vanaf acht uur. Een lokale brandweerman ontfermt zich over ons, niet omdat het nodig is maar omdat hij het zijn taak vindt om bij onze tafel te blijven tot we klaar zijn met eten. Eigenlijk wil hij voetbal kijken, want Senegal speelt vanavond. Toch blijft hij, niet om iets van ons te krijgen maar om te zorgen dat het ons aan niets ontbreekt.

We vragen of het eten sneller kan. Niet veel later zitten we allebei met diarree op de wc; waarschijnlijk is er oude kip opgewarmd in plaats van iets vers bereid. Onze darmen hebben dat inmiddels ook begrepen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig