
Net na zonsopkomst loop ik een stuk hard door het gebied rondom het campement, over kleine onverharde paden door bos en langs velden. Behalve een ontelbare hoeveelheid vogels zie ik geen dieren. De mensen die ik passeer vinden het blijkbaar niet vreemd dat er hier in de vroege ochtend een loulou voorbij rent.
Na het ontbijt stappen we op de fiets. We bevinden ons in een uitgestrekte delta van de Casamance-rivier: een mozaïek van eilanden, mangroven, rijstvelden, bossen en smalle paden die soms wel en soms niet doorlopen.

De beste navigatiestrategie is het volgen van brommersporen, maar ook dat werkt niet altijd.
Mlomp, Kartiack en Tiobon
We fietsen langs fruitbomen richting het dorp Mlomp: zandwegen, grote bomen, nauwelijks verkeer. Naast baobabs staan hier kapokbomen met brede kronen die voor diepe schaduw zorgen. Via een onverharde route rijden we door naar Kartiack, opnieuw door bossen en wetlands.
Daarna volgen we een smal pad dwars door het bos naar Tiobon, op sommige stukken diep zand. Het dorp bestaat uit zand, kinderen en eenvoudige huizen. Iedereen roept bonjour en ça va. Het is zondag; veel mannen zijn met kapmessen bezig om struikgewas rond de dorpen te snoeien. Op een moment rijden we ons bijna vast tussen de rijstvelden, waar niet iedereen het even waardeert dat we met onze fietsen dicht langs hun gewassen komen.
De bosdokter op het pad
Halverwege een pad staat een man ons in de weg. Hij is van top tot teen bedekt met bladeren en plantendelen, zo volledig dat het even duurt voor ik doorheb dat er iemand in staat. Hij is een bosdokter: iemand die met planten en rituelen werkt en die geraadpleegd wordt bij ziekte of tegenslag. In de Casamance bestaat dat gewoon naast de islam, niet in het geheim en niet als folklore. Hij laat ons erlangs zonder iets te vragen.

Kraanvogels in de baobab
Rond vijf uur, als de grootste hitte van de dag over is, stap ik opnieuw op de fiets. Ik volg sporen over een vlakte tussen de mangroven naar een eiland dat in het droge seizoen te voet bereikbaar wordt: het water dat er de rest van het jaar omheen staat, is weg. Lokale vrouwen met zakken rijst op hun hoofd kijken me vragend aan als ik langsfiets. Ik probeer een rondje om het eiland te maken en kom verrassend ver. Hoog in de top van een baobab zitten twee kraanvogels.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Senegal
Meer foto’s uit Senegal ›




Waar deze dag ligt
Fietsreis door Senegambia, nu in Senegal. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering8. Een huis dat regen vangt
Volgende aflevering ›10. De korte weg door het lange waterSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen