Taiwan heeft geen staatsgodsdienst, maar religie is alomtegenwoordig in het straatbeeld. Tempels staan in woonwijken naast appartementsgebouwen, in dorpscentra en aan bergpaden. Wierookrook is een constante in stadswijken. Naar schatting zijn er meer dan tienduizend tempels op het eiland, een dichtheid die nergens anders in de Chinese wereld wordt geëvenaard.
Volksreligie als fundament
De meeste Taiwanezen praktiseren een mengvorm van boeddhisme, taoïsme en Chinese volksreligie die moeilijk in één categorie past. De volksreligie richt zich op een uitgebreid pantheon van goden, heiligen en geesten die elk een eigen domein hebben. Mazu, de godin van de zee, is een van de populairste godheden en heeft honderden tempels op het eiland. Haar festivals, waarbij haar standbeeld in processie door het land wordt gedragen, trekken honderdduizenden deelnemers.
Guanyin, de bodhisattva van mededogen, is eveneens alomtegenwoordig. Zij wordt zowel in boeddhistische tempels als in volksreligieuze context vereerd. De grens tussen boeddhisme en volksreligie is in de praktijk zelden scherp: een tempel kan tegelijk een boeddhistisch altaar en een taoïstisch schrijn herbergen.
De tempel als buurtinstelling
Taiwanese tempels zijn niet alleen religieuze ruimtes maar ook sociale centra. Ze organiseren optochten, banketten en culturele voorstellingen. Bij Taiwanese tempelfestivals, de bài-bài, worden banketten opgezet op straat, met tafels voor bewoners en gasten. Jiàzi, draagbare altaren die door vrijwilligers door de straten worden gedragen, zijn een zichtbaar onderdeel van deze festivals.
Ghostmonth, de zevende maand van de Chinese maankalender, is een van de belangrijkste religieuze periodes. De poorten van de onderwereld zouden dan openstaan, waardoor geesten tijdelijk de levende wereld bezoeken. In deze periode worden offers gebracht, brandende wierook en papieren goederen verbrand, en activiteiten als zwemmen of ’s nachts buiten roepen vermeden.
Andere religies
Het protestantse en katholieke christendom heeft vooral voet aan de grond gekregen onder inheemse volken, als gevolg van de missionaire activiteit van de negentiende en twintigste eeuw. Sommige inheemse gemeenschappen zijn voor een groot deel christelijk. In steden als Taipei zijn ook kleinere gemeenschappen van islamitische Taiwanezen aanwezig, een erfenis van de moslimmigranten die met de KMT meekwamen in 1949.
In een doorsnee woonwijk in Taipei staat de tempel voor de deur open op een dinsdag-ochtend: één vrouw knielt voor het altaar, twee mannen drinken koffie aan een klaptafel achter de tempelruimte, en buiten brandt een vat met papieren geld dat langzaam tot as wordt.