Het is snoeiheet en de komende dagen wordt het alleen maar warmer, richting 36 of 37 graden. Vroeg beginnen is geen luxe maar noodzaak, want de kamers zijn te warm om goed te slapen. Al helpt de malarone soms met levendige dromen. Na het ontbijt, met uitzicht op een zonsopkomst boven de rivier, stappen we op de fiets.
Loulou
Het landschap is rustig en groen, maar bij elke passage klinkt het: loulou, geroepen door kinderen langs de weg, altijd en overal. Het betekent blanke. Geen scheldwoord, en anders dan in andere landen volgt er geen verzoek om geld of pennen op.
Bijna elk dorp heeft een klein winkeltje met water, chips en koekjes in miniverpakkingen, en vrouwen in kleurrijke jurken zitten met fruit en groenten langs de kant. ’s Ochtends is er soms brood te koop, maar kaas bestaat hier niet. Ons ontbijt is standaard: baguette met jam of chocoladepasta, en als het brood oud is, dan is dat maar zo. De grootste culinaire vernieuwing van deze reis is banaan op de chocopasta.
Apen en een openluchtvogelpark
De routes zijn mooi maar verraderlijk: wat begint als een gravelpad eindigt regelmatig in mul zand of een opgedroogde moddervlakte. Geiten en koeien lopen overal, maar vandaag zien we ook apen, hoog in een grote boom, die zodra ze ons opmerken snel weer verdwijnen.
Het landschap wisselt voortdurend af: dicht bos, dan open rijstvelden, dan smalle slenken met ondiep water. Die afwisseling bepaalt welke vogels we waar tegenkomen. Bij het water staan reigers en lepelaars onbeweeglijk in de modder, terwijl pelikanen laag over het oppervlak scheren en een ijsvogel als een blauw schietlood van zijn tak duikt. In de boomkruinen klinken papegaaien; hoog in de lucht trekken gieren langzame cirkels. Voor de ergste hitte zijn we terug in het campement.
Boven de rijstvelden jagen bijeneters op insecten die uit het gras opstijgen: felgekleurd, snel en precies.
Smalle paden bij zonsondergang
Later in de middag ga ik opnieuw op de fiets, over een onverhard pad dat diep de velden in voert langs mangroven en door rijstvelden. Het pad wordt smaller tot het niet meer is dan een dijkje tussen twee percelen, breed genoeg voor één band. Als het licht wegvalt draai ik om, en de laatste kilometers rijd ik op het gevoel voor waar de rand van het dijkje zit.
Foto’s uit Senegal
Meer foto’s uit Senegal ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door Senegambia, nu in Senegal. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.