Afscheid van Odessa en het einde van plan Jordanië

Op onze laatste dag in Odessa vertrekt ’s avonds de boot naar Istanbul. Het is een goed moment om de plannen tegen het licht te houden. We zijn weken geleden vertrokken met de Jordaan als doel, maar Floor had in Oekraïne al moeite met de hitte, en Jordanië in het heetst van de zomer lijkt geen verstandig idee meer. Misschien nemen we delen van Turkije per trein om de hete, drukke stukken over te slaan; misschien wordt Damascus het eindpunt. Voor het eerst ligt de route niet meer vast.

We zijn vertrokken om naar de Jordaan te fietsen, en voor het eerst weten we niet of we daar komen.

Na zes dagen zijn we wel weer toe aan vertrek; het is tijd om onderweg te zijn. Toch gaan we Odessa missen. Geen mooie stad, wel een ontspannen stad, met vriendelijke mensen en zonder de opgefokte mentaliteit van de zogenaamd hippe Nederlandse stranden; we zouden hier kunnen wonen. Voor de laatste keer eten we bij Tanja, die ondanks alle taalverwarring de beste en vriendelijkste serveerster van Oekraïne is gebleken; we geven haar een kaartje: you have been the best waitress in the whole of Ukraine, keep up smiling. Van Judy nemen we afscheid met succeswensen voor China; wie weet komen we elkaar ooit weer tegen.

Aan boord van de Caledonia

In de haven liggen twee schepen: een gelikt cruiseschip en de aanzienlijk minder gelikte Caledonia, ons verblijf voor de komende zesendertig uur. In de te warme vertrekhal wachten we met een tachtigtal anderen tot de deur naar de douane opengaat en er telkens een tiental mensen naar binnen verdwijnt. De paspoortcontrole duurt lang, deels omdat mensen hun exit-formulier kwijt zijn, deels omdat de Oekraïense beambten de Turkse reizigers onbeschoft behandelen. Op de norse vraag “Machina?” wijzen we simpelweg naar onze fietsen en mogen we door. We zetten de fietsen vast op het autodek, leveren tegen onze zin onze paspoorten in, en schuiven aan voor het buffet: kipkrokant met aardappels en een glas rode wijn. Vanaf het bovendek zien we Odessa wegglijden, de stadslichten die het overnemen van de ondergaande zon.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig